Zwaar, zwaarder, zwaarst; maar wel gedaan!

Verslag van de Halve van Egmond.

  • Een marathon combineren met een citytrip. Hardlopen in de mooiste wereldsteden: meer info


De Halve van Egmond, ik heb hem gedaan! En om maar gelijk met de deur in huis te vallen; het ging verschrikkelijk.

Als je een beginnende loper bent, eerder nog maar 1 halve marathon hebt gelopen, de laatste tijd niet zo heel veel aan lopen bent toegekomen en denkt dan: ”hmm, laat ik eens de halve van Egmond gaan lopen..”, denk dan nog een keer!

Nee hoor, het was ook prachtig! De route over het strand en door de duinen is erg mooi. Bovendien was alles erg goed georganiseerd. Met bussen naar Egmond, voldoende ruimte om om te kleden en een fijne sfeer.

De elementen (waar ik in mijn vorige blog nog tegen op zag) vielen erg mee. Geen ijskoude hagelstenen, zelfs geen regen, geen vrieskou, alleen een westenwind met kracht 6. Maar dat was prima, want die kwam van de zijkant en dat vind ik zelf nooit zo erg. Het strand was ook breed en goed begaanbaar.

Na 7 kilometer over het strand was ik wel even blij dat we van het zand afgingen. Met nadruk op even, want het pad daarna door de duinen bleek ook een zandpad te zijn en dat vond ik best pittig zo stijgend en dalend.

Maar goed, wat was er dan verschrikkelijk? Nou, dat was ik. Mijn voet wilde niet. Mijn rechtervoet begon te prikken en viel vervolgens gewoon in slaap. Wat was dit? Waarom deed die voet dat? Heeft iemand hier ervaring mee?  Het loopt in ieder geval niet bijzonder prettig.

Eerst heb ik geprobeerd tijdens het lopen wat te schudden met mijn voet, zeg maar beetje wakker schudden. Was vast goed gekeurd door Ministry of silly walks, maar schoot niet echt op. Dus, stoppen, schoen uit, weer wat bloed in die voet en schoen weer aan, met de veters nog iets losser dan normaal. Kilometertje verder was de voet gewoon weer aan het slapen. Ritueel opnieuw: silly walk, stoppen, schoen uit, weer wat bloed in die voet en schoen weer aan, met de veters NOG iets losser. Dit gebeurde nog een keer of 5. Inmiddels zat mijn schoen zo los dat ik blij was dat ik hem niet ben kwijt geraakt. Vriendelijk publiek aan de kant van het zandpad riep nog of ik een blarenpleister nodig had toen ik mijn schoen weer eens uit deed. Helaas, ik denk niet dat een blarenpleister mijn voet wakker had gehouden.

Uiteindelijk ging het vanzelf weer weg en voelden mijn voeten prima.  Ik zat toen op een kilometer of 18 en was best al kapot. Laatste stukje nog, gewoon even volhouden. Toen kwam ik op de Bloedweg. Nou, dat was voor mij de Bloed- zweet en tranenweg. Gewoon weer klimmen, maar gelukkig wel richting einde. Het laatste stukje is super. Mensen langs de weg die je blijven aanmoedigen. Laatste bocht voor de finish stak de wind opeens hard op en dacht ik even dat ik achteruit ging, maar toch kwam ik er, over de eindstreep. Zo blij! Manlief Ronny, die al enige tijd eerder gefinisht was, stond mij op te wachten. “Dit doe ik nooit meer”, was het enige dat ik nog verstaanbaar kon maken…

Onderweg naar huis kriebelde het echter al weer. Hmm, volgend jaar misschien toch maar weer naar Egmond. Zonder gedoe met mijn voet moet ik dan toch makkelijk die geplande tijd van minder 2 uur en 30 minuten halen?

Lees ook:

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.