De 60 km van Texel (verslag)

De spanning begint te komen en te voelen. Hoe zal het strand zijn, hoe de wind, zal het lukken binnen de tijd, worden we vriendjes met de schaapjes?

Zoveel vragen die al dagen door mijn hoofd gaan en de grootste vraag is “hoe zal de wind zijn” tijdens deze editie van de Zestig van Texel. Verwachting dat het tot ongeveer 34 km/uur tegenwind wordt.
Half 10 gaan we op weg richting de veerhaven. De privé begeleiders Frea en Erna brengen me er heen en opeens is er geen spanning meer. Nog even een cool thermoshirtje aangetrokken; je weet nooit hoe “koud” het op het strand kan en en hoe de wind gaat aanvoelen.

Pang!

Panggg het startschot valt en gaan voor de 61 km. Het is iets langer dat had ik twee jaar terug al ervaren. Mijn horloge gaf toen 60 km aan.

Het 1 km bord verschijnt. Dat zou me dus niet weer overkomen. Relax begonnen, wat heet, de adrenaline is er echt, lees “terug kijkend snel begin”, maar het voelt goed en ik probeer niet te veel in te halen en zit vlot in mijn pas. Vlak voor het eerste wisseling van de estafette maak ik even een sanitaire stop en  ga weer door. Het begint al warm te worden en zoals gehoopt (niet gepland) staan Erna en Frea daar. Hup kledingwissel, oranje shirt uit en “Athene”hemdje aan. Bij de paal van het 21 km punt volgt nog een aanmoediging van de dames. Bij km 23, gaan we na de tweede duinopgang richting de “De Muy” en “Slufter”.  Het is warm en er staat een stevige tegenwind en ja het begint me aardig tegen te staan.

En dan weer DE vragen aan mezelf “waarom wil je dit”,” is dit leuk”, maar na de klim en afdaling staan de dames er gelukkig weer. Gelijk de 3/4 broek vervangen voor de korte. Kleding keus was goed en weer door. Maar die wind😡😡. Dan roept er iemand “je kan het” en dan zeg/denk ik “ik wil het dus doe ik het”. Langzamerhand kom ik steeds meer de zelfde lopers tegen, ook die van de 120 km die op de “terugweg” zijn. 120km, in geen 120 jaar.

Aanmoedigingen

Mijn naam op het shirtje is handig want ik wordt door diverse begeleiders van andere lopers aangemoedigd. En ja na de 34 km gaat het gebeuren; de wind in de rug. Eindelijk, daar was ik voor door gelopen. Twee jaar terug kreeg je hem daar tegen. Dus ik wilde wind mee. Na wat stuivertje wisselen met lopers, schoof ik steeds een stukje op. Ik heb goed gebruik gemaakt van de verzorgingsposten en ga weer door. Heb wel geleerd dat eten & drinken (cola, water, banaan, winegums, peperkoek, mini stroopwafels erg belangrijk is. Zeker nu het steeds warmer wordt. Wisseling 3, yeahhh lig voor op schema van 2017, en JA ik ga de finish halen. De peptalk van de dames doet me goed. En opeens zegt een meefietsende supporter na een paar keer gezien te hebben “bent u Ria Lasker?”, verbaasd kijk ik hem aan; ja dat ben ik. Maar wie is hij, ach wat maakt het uit. Voelde wel gaaf om zo Oosterend uit te lopen. Kleine tegenvaller ietsie eerder ik dacht dat we daar al zouden zijn maar dag was Oost. Ach wat maakt het uit, ga het redden zei ik tegen me zelf.
Nog een grap onderweg omdat 1 van de “gele” shirtjes mannen een muur willen omduwen wat weer niet lukt en op naar Overschild. Pracht dorpje en ik neem er daar nog een paar op sleeptouw.

55 km

Ik bereik de verzorgingspost op het 55 km punt. En er is nog genoeg eten en drinken,  dat voelde super goed. Vorige keer waren er nog 2 bekertjes water en 2 cola. Dat werd ik toen niet vrolijk van. Al met al kwam de finish steeds meer in zicht. Kreeg nog een aanmoediging van iemand om laatste stukje in de auto mee te rijden. Echt lach krom van het lachen. ECHT niet. En ja na een heuveltje en bocht stond het bord 1 km, wat een prachtbord!  Mijn Garmin horloge voor hardlopen geeft 60 km aan. Rug recht, mezelf toegesproken en hup laatste bocht en op naar de finish. Met recht 1 van de mooiste. Het blijft een afstand. Bertus, Frea en Erna stonden klaar om me op te vangen en nadat mij naam en Groningen Atletiek erbij werd gezien waren het de mooiste laatste meters. Trots op mezelf, binnen de tijd, heel gebleven en een PR gehaald. Mijn shirt kan ik nu met trots dragen.
Mijn missie is geslaagd en zoals ik al tegen Henry Theunissen zei, het is mooi geweest.

60 km TexelHoe voelen de de benen/lichaam?

Naar omstandigheden voelden ze best goed. Na wat eten, een warm bad, even een tukkie met elkaar nog een bakkie bij Strandpaviljoen paal 20 gedronken.
Maandag, 8-4-2019: na eerst ietsie stijf te zijn voelt het goed. Ik ben de goede weg van herstel ingeslagen. Veel gewandeld/rust en woensdag even een 8 km gerend. Heerlijk en nergens last van.
Voordeel van het volbrengen van de 60 is dat een hele marathon bijna 1/3 minder is en een halve 2/3😉.

Volgende grote evenement?

Marathon Praag!
Bertus, Frea en Erna nogmaals bedankt voor de begeleiding en het super weekend. 👍

Motto:
“Luister naar je lichaam, er is meer dan lopen.”

Meepraten over alles wat met hardlopen te maken heeft? Kom eens langs op Facebook of Instagram!

Lees ook:

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.