Trainen voor een Obstacle Run van 42 km #7 D-Day!

Als je deel #1 t/m #6 van “trainen voor een obstacle run van 42 km” hebt gelezen, dan weet je dat ik samen met 3 vrienden op 22 september 2018 aan de start van een Obstacle Run van maar liefst 42 km stond; Mud Masters in Biddinghuizen. In een aantal blogs deel ik wekelijks hoe we ons voorbereiden op zo’n monsterlijke afstand. Vandaag het verslag van de marathon!

D-Day!

Het is zover! Er is geen weg terug. Voor ik over de dag van de Mud Master Marathon zelf vertel, moet even terug in de tijd. Naar eerder dit jaar. De Mud Master Marathon vindt ook jaarlijks plaats tijdens andere edities van Mud Masters. In april in Haarlemmermeer en in mei in Weeze (D). Die periode was echter voor mij en de anderen niet geschikt i.v.m. andere verplichtingen. Het werd dus de editie in Biddinghuizen. Op zaterdag 22 september. Ergens in januari van dit jaar had ik al een vakantie naar de VS geboekt. Op vrijdag 21 september zou ik weer landen op Schiphol en minder dan 24 uur later zou ik dan starten in Biddinghuizen. Destijds zag ik dat niet echt als een probleem….. In de laatste week van mijn vakantie in de VS begon ik toch wat spanning te voelen. Het stapelen van koolhydraten ging daar toch minder makkelijk dan in Nederland. En wat voor effect zou de jetlag op mijn prestaties hebben?

Vrijdag 21 september rond de klok van 10.00 uur landden mijn vrouw en ik op Schiphol. Slapen in een vliegtuig lukt mij niet echt, dus redelijk vermoeid ging ik ‘s-avonds na het inpakken van mijn tas naar bed. Zaterdag 22 september (D-day) ging de wekker om 06.00 uur. Na het aankleden en de laatste koolhydraten naar binnen proppen vertrokken we om 07.00 uur naar Biddinghuizen.

Onderweg naar Biddinghuizen

Onderweg naar Biddinghuizen verliep alles prima. Door het vroege tijdstip was er van file geen sprake. Bovendien zouden we om 09.00 uur starten. Behalve de Alpha-groep zou het nog lekker rustig op het terrein zijn. Alle andere groepen van 6, 12 en 18 km lopers zouden pas later starten.

Rond 08.00 uur arriveerden we bij het parkeerterrein. We konden helemaal vooraan parkeren. Echter ondanks het vooraan parkeren moesten we toch een wandeling afleggen van zo’n 15 minuten. Nu ging dat nog prima, maar na afloop van een marathon heb ik menig marathonloper horen klagen. Het zou mooi zijn als de organisatie dat in de toekomst beter organiseert.

Een shirt i.p.v. een hesje

Bij de registratie kregen alle marathonlopers een special shirt. Op het parcours hebben marathonlopers voorrang bij obstacles. Dat is erg fijn. Dat voorkomt onderkoeling en tijdsverlies. In het verleden droegen de marathonlopers een hesje waardoor zij als marathonlopers goed herkenbaar zijn. Sinds dit jaar heeft de organisatie voor groene shirts met opdruk “42 km marathon gekozen”. Wat mij betreft werkten de hesjes beter. De organisatie van Strong Viking heeft overigens kennelijk om juist die reden gekozen voor hesjes i.p.v. shirts voor hun marathonlopers.

Van Start!

Ik check nog even mijn kleding en schoenen en lever mijn tas met schone kleding in bij de garderobe. In een aparte tas bewaar ik mijn “voer”. Die tas is gevuld met 4 bidons, de nodige SIS-gels, bananen, snelle jelle’s, repen en magnesium (lees hier wat ik precies in huis heb gehaald). De tas zet ik op de tafel in het gebied dat naast de finish voor marathonlopers is gereserveerd. Ik ontmoet mijn drie vrienden en voegen we ons bij de overige marathonlopers in het vak. Na een korte warming-up en aanmoedigingen van de speaker en onze vrouwen gaan we om 09.00 uur van start.

De eerste kilometers voelen wat onwennig. Is het de jetlag of gewoon spanning? Ik vermoed het eerste wat ik voel me best moe. Bovendien ken ik het terrein. Vorig jaar september liep ik hier ook als de marathonafstand. Van spanning was dus niet echt sprake. Desondanks kom ik na een paar km toch in het ritme en werk de obstakels af. Een van de vrienden loopt op een hoog tempo, heeft door een militaire opleiding minder tijd nodig voor de obstakels, is jonger en laat Remco, Jurre en mij achter zich. De eerste ronde (18 km) leggen we verder zonder problemen af en genieten van obstakels met namen als de Rolling Monkey, Rope Charge, Flyer, Execution, Wave maker en de Monkey bars. De trainingen van de laatste tijd en de eerder ervaringen tijdens obstacle runs zorgen ervoor dat we elke hindernis zonder problemen doorstaan. Echt kicken! Wel begint het halverwege deze eerste ronde van 18 km flink te regenen, maar dat stopt zo snel als het begon….. Althans dat dachten we. Na een korte periode met zon begint het de rest van de dag te regen. Dan zachtjes en dan weer keihard. Daarnaast slaan de regenbuien om in hagelbuien. Al met al pittige omstandigheden voor een marathon.

Tijdens een korte break na de eerste ronde stoppen we in het marathonvak(je) onze lijven vol met nieuwe energie. Ik pak de door de organisatie verstrekte sportdrank en bananen en neem nog een Snelle Jelle en wat winegums. Ronde 2 (12 km) verloopt voor mij ook prima, hoewel ik ergens in het midden van die ronde al last krijgt van kramp in mijn linkerkuit. De kramp verdwijnt door extra drinken, rekken en strekken gelukkig weer snel. Remco heeft het zwaarder. Hij loopt in het begin van de tweede ronde al tegen een zware verkramping aan. Hij wandelt teleurgesteld naar de finish. Later zou hij toch nog aanhaken en een gedeelte van het parcours uitlopen. Totaal komt hij op een afgelegde afstand van 38 km. De “snelle vriend” kreeg op een gegeven moment last van zijn knieën maar kan desondanks het hele parcours (bestaande uit 18-12 en twee keer 6 km) in 6 uur en 40 minuten uitlopen. Zijn klokje en die van anderen registreerde overigens een totaalafstand van 45 km i.p.v. de beloofde 42 km.

Nadat we in het marathonvak onze voorraadtassen met koolhydraten weer plunderen gaan Jurre en ik beginnen aan onze eerste van de 2 rondes van 6km. De vermoeidheid begint nu toe te slaan, het regent nog steeds en het parcours is door de regen en veel deelnemers veranderd in een grote modderpoel. De eerste van de 6 km lopen we op karakter uit. De laatste ronde laat Jurre weten dat ik beter mijn eigen tempo kan lopen. Zijn tempo is net iets lager, dus ik ga er alleen vandoor. De laatste kilometers gaat het verstand op nul; niet meer nadenken, gewoon blijven lopen. Onderweg word ik bij meerdere obstakels gelukkig geholpen door andere deelnemers die vol ongeloof reageren als ze het 42 km t-shirt zien. “Zo’n afstand, dat is toch niet meer normaal!”, hoor ik met enige regelmaat. Ook de toeschouwers die zich niet door de regen hebben laten tegenhouden moedigen mij aan. Erg fijn!

Finish!!

Na 45 km zie ik de finish verschijnen. Daarnaast staat mijn lieve vrouw en vrouwen van mijn bikkelvrienden. Zij hebben ongeveer 7 uur in de regen hebben gestaan. Ook een hele prestatie. Het zou handig zijn als de organisatie voor schuilplekken kan zorgen bij de volgende editie….

Kapot maar superblij en trots neem ik na de finish het finish-shirt en een dikke vette marathonmedaille in ontvangst. Snel omkleden en nog even een dikke hamburger naar binnen werken en dan lekker naar huis. Die nacht sliep ik als een roos!


Volg ons ook op Facebook & Instagram! Dan lees je als eerste de nieuwe artikelen.

Lees ook:

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.