Daar zijn we weer, mijn laatste blog is van de marathon in Etten-Leur. Ergens in november dus.
Heb ik dan niet meer gelopen of heb ik een andere hobby gevonden? Nee dus.
Ben meer met hardlopen bezig als ooit tevoren. De reden van geen blog schrijven is eigenlijk simpel, tijdgebrek.
Een nieuwe functie bij mijn werkgever maar vooral de opleiding tot hardlooptrainer.
Ik had al een certificaat voor assistent maar dit is toch andere koek. Heel veel theorie, een aantal workshops en een flink aantal stages.
Een kleine opsomming, eerst moet er een groepsanalyse gemaakt worden en uitgeschreven. Dus wie gaat je trainen, welk niveau, en wat zijn de doelen enz.
Ook de omgeving waar training word gegeven moet in kaart worden gebracht, is het veilig, verlicht welke trainingen kan men hier doen.
Er moet een jaarprogramma komen en uiteraard een schema. En dit is dus pas stap 1.
Daarnaast moet je voor stagetraining een voorbereidingsformulier maken. Dus niet ff op papier zetten, warming up 45 minuten hardlopen cool down, dit moet een stuk uitgebreider. Ook weer wie, wat en waarom. Uiteraard elke oefening op papier, dus heel veel typewerk vooraf maar ook achteraf. Want na elke stage krijg je een reflectiegesprek met de praktijkbegeleider. Dit gedaan dan naar huis en ook weer op papier.
Ik ben in oktober begonnen met de cursus en op 2 april had ik mijn praktijkexamen, hiervoor zit nog het feit dat eerst de portfolio moet zijn goedgekeurd. In het Nederlands gezegd alle trainingen en formulieren die je gemaakt hebt moeten voldoende zijn, anders geen praktijkexamen.
Mijn hobby begon dus op een baan te lijken, dat was niet de bedoeling.
Ik mag echter niet klagen, ik had het tenslotte zelf gewild. De voldoening was dus heel groot nadat ik was geslaagd, 1 week voor de marathon, ik ben vanaf nu dus een officiële gecertificeerde hardlooptrainer. Achteraf een hele interessante cursus, een hoop geleerd van de opleiders maar ook van de mede cursisten, elke cursist gaf al trainingen aan diverse loopgroepen dus leuke mensen en dingen erbij geleerd.
Uiteraard heb ik ook nog aan evenementen meegedaan zoals de Zevenheuvelenloop met ons roparunteam. De bruggenloop, de ballententloop in Hoek van Holland in januari (brrrr 2 graden harde koude wind en ik die in een te diepe watergeul stapt, dus omvalt en tot aan mijn kruin nat bent, gelukkig hoefde ik nog maar 19.5 km)
Het ontbrak mij alleen de tijd om hier een leuk verslag van te maken.
OOOh ja en zondag 2 april examen, maandag 3 april als een volwaardig trainer een hardloopclinic geven op een basisschool in Pernis dit was ter gelegenheid van de Roparun, ik heb nu nog meer respect voor leraren als vroeger, wat kan er een geluid uit kinderen komen.
Rotterdam Marathon
Nu was het dus tijd voor de Marathon van Rotterdam, normaal al wat gespannen een paar dagen of weekjes ervoor maar zelfs daar had ik geen tijd voor.
9 april dus de marathon, al een flink aantal dagen geeft de weersvoorspelling behoorlijk warm weer door, precies op die zondag. Nu zijn de weersvoorspellingen niet altijd zuiver, maar dit keer wel 21 graden, ietsje te warm dus voor de meeste, ik denk zelf dat ik er weinig last van hebt.
Uiteraard weer even afgesproken voor het Hilton bij mijn hardloopgroep van pac, die ik eerlijkheidshalve te weinig gezien heeft de laatste maanden, dit omdat ik stages liep bij andere loopgroepen, moet ze ook nog steeds bedanken dat zij deel uitmaakte van mijn examengroep op 2 april, zij hebben mij er zeker doorheen gesleept door in het examen even een grap en een dolletje te maken om mij toch weer even uit mijn nervositeit te trekken.
Maar de marathon, sinds dit jaar ben ik wat meer betrokken bij dit evenement vanuit de RET, dit doe ik met collega Anneke.
Het voordeel is dat je met allerlei randzaken bezig bent. De spanning van de marathon wordt hier dus een beetje mee weggedrukt, sterker nog ik heb mijzelf zelfs verslapen op DE DAG. Dus mijn nachtrust was perfect.
Ok iets verlaat kwart voor 8 i.p.v. half 8 kwam ik aan op het hoofkantoor.
Even vlug met Anneke de estafette teams en marathonlopers voorzien van hun tasjes met spullen. Mijn telefoon blijft tekeer gaan, van alle kanten krijg ik gelukwensen. Ook van mijn eigen loopgroepje buiten PAC die ik alweer een jaar onder mijn hoede heeft in het Vroezenpark. Zij lopen vandaag hun eerste wedstrijd. Dus ook voor hun een spannende dag.
De toespraak van onze directeur, dit keer zijn laatste hij gaat van zijn pensioen genieten, leuk voor hem uiteraard. De RET verliest hiermee 1 van zijn betere mensen.
Hij licht mij er ook nog even uit tijdens zijn toespraak, dit omdat ik in het kader van het looptrainer zijn, het idee had geopperd om een start to run bij de RET te gaan verzorgen. Samen met Anneke dit idee uitgewerkt. Het gevolg binnen 1 weel 54 aanmeldingen van bijna alle afdelingen een groot succes dus. Zo groot dat ik op zoek bent gegaan naar een mede trainer binnen de RET en gelukkig gevonden heeft in de persoon van Tjip.
Na de toespraak even een fotomoment en daarna kan het eindelijk beginnen. De marathon van Rotterdam.
Na aankomst op de Coolsingel even vlug naar de leden van PAC op ons hoekje, even babbelen en ik kan eindelijk mijn vak in, samen met Fer dit jaar. Wij lopen wel ieder afzonderlijk maar het is toch altijd leuk om samen even de spanning te voelen bij de start.
Even plassen en nog even wachten.
Daar is lee Towers……Daar is …..eindelijk….. mijn spanning, gelukkig zonder(gezonde)spanning is het in mijn ogen niet mogelijk om een goede wedstrijd te lopen. Het voelt heerlijk.
Het weer is in mijn ogen grandioos, het zonnetje schijnt weinig wind en al lekker warm.
Mijn uitgangspunt is dat ik dit jaar niet voor mijn PR moet gaan, Ik heb veel getraind alleen niet mijzelf, op maandag mijn dames in het park, woensdag en zaterdagen stages en cursussen. Dus de echte tempolopen zijn er een beetje bij ingeschoten. Wel braaf alle lange duurlopen mee kunnen doen, dus het vertrouwen dat ik deze marathon uit kon lopen was ruimschoots aanwezig…. Maar toch die tijd, zal ik het proberen?
Die vraag zit al een week in mijn hoofd, ik besluit er gewoon op weg te gaan. De dood of de gladiolen.
Wave 2 dit keer, dus 10 over 10 start ik, ik besluit uit ervaring de 1e km rustig aan te doen. Geen overhaaste inhaalacties in deze drukte dat heeft geen enkele zin en kost je energie die je later in de wedstrijd hard genoeg nodig heeft, die paar seconden komen vanzelf goed.
Om mijn PR te lopen moet ik 5:09 lopen gemiddeld, ik besluit het tot de halve aan te kijken.
Mijn startkilometer is 5:14, dat valt dus reuze mee, de eerste keer de Erasmusbrug, die KM gaat in 5:06, dan naar beneden. KM 3 in 4:53 en ik ben volkomen ontspannen, ik ben aan het genieten van de mensen, het weer en de sfeer, af en toe kijkend naar mij horloge, ik loop bijna alles onder de 5:06. En wat nog vreemder is ik loop super ontspannen. De vermoeidheid is zelfs na 30 km nog niet aanwezig?
Het wordt wel warmer, ik besluit even iets meer rust te nemen tijdens de drankposten en extra te drinken. Mijn snelheid ligt goed dus het mag.
KM 36 nog weinig problemen, natuurlijk is het warm en uiteraard begin ik weer mijn hamstring te voelen, maar niets duidt erop dat ik instort. Onderweg wel heel veel mensen stuk zien gaan, meer als verleden jaar. Ik kom behalve op de wisselplaatsen geen retérs tegen. Tjip de in principe snellere loper was met de groep pacers van 3 uur meegegaan, die moest ongeveer wel binnen zijn.
Ik zou dus weer als 2e retér eindigen, best een prestatie.
Als donderslag bij heldere hemel stroomt ineens al mijn energie uit mijn lichaam, onvoorstelbaar.
Niet 1 man met een hamer maar waarschijnlijk een heel legertje wat mij te grazen neemt. Ik ga totaal stuk. Mijn tempo zakt van de 5:18 naar de 6:27 inclusief de drankpauze. Geen P.R. dat voel ik wel.
Ik kan niet meer herstellen. Ik besluit te gaan joggen en af en toe mijn hartslag weer onder de 150 te krijgen. Zo dichtbij maar wat lijkt het ver. Ik hoor de mensen schreeuwen, door het joggen ben ik wel bewust wat er gebeurt om mij heen. PR boeit me niet meer, ik probeer weer te genieten, gek genoeg lukt me dat ook. Mijn doel had ik al behaald, het diploma, ik ging er al niet van uit dat ik mijn PR zou lopen maar dat het 5 km voor het eind pas gebeurt is jammer en maar heel even een teleurstelling. Volgend jaar beter.
Eenmaal de Coolsingel op zoek ik de rechterkant op. Mijn familie en vrienden die elk jaar aanwezig zijn staan weer op hetzelfde plekje te wachten.
Hoe vaak je het ook doet, er blijven altijd emoties vrij komen, ik ben blij dat ik kan hardlopen.
Ik voel mijzelf weer supersterk als ik de finish passeert, trots op mijn prestatie. Na amper 50 meter wandelen voel ik mijzelf weer herstelt. Ik maak weer praatjes met overige lopers. Het wordt nu een flink stukje trippelen om bij de familie te komen(kan best anders organisatie!) ik drink wat, ik kom een collega tegen die zijn zoon aan het opwachten was. Ik praat weer wat. Onderweg pak ik mijn telefoon er weer bij. Ik zie heel veel felicitaties. Ik besluit eerst even naar mijn hardloopgroepje te kijken, nog meer trotser als ik al was, al mijn dames hebben hun wedstrijd uitgelopen in mooie tijden.
Ook een bericht van Tjip, na 18 KM de wedstrijd moeten staken, best zuur, maar ook hij had niet veel vertrouwen in een goede afloop vanwege een oude blessure.
Dit houdt automatisch in dat ik als eerste retér over de finish bent gekomen echter wil ik dit liever strijdend doen, maar trots? Ja stiekem wel.
Eenmaal weer bij mijn familie aangekomen zie ik blije en toch ook weer opgeluchte gezichten, hij heeft het weer gedaan, het gekkie.
Het traditionele biertje wordt ook weer uit de (koel)tas getoverd, hij smaakt weer heerlijk.
Tevreden? uhmmm best wel, kon het beter? Vandaag waarschijnlijk niet door voorbereiding en misschien temperatuur, al houdt ik vol dat ik heel goed tegen de warmte kan. Doel? Volgend jaar nieuwe poging J, maar vanavond eerst een feestje in een lokaal café met vrienden en familie.
Ik krijg de vraag of ik toch meegaat? Uhhhh ja waarom niet, ik voel mijzelf na de douche weer kiplekker en heb er best zin in.
Ook in het café krijg ik verwonderlijke blikken, jij moest toch een marathon lopen vandaag? Uhhh ja! Heb je niet meegedaan dan ? Jawel! Ja hoor, hahaha grapjas dan kan nooit.
Ik laat het erbij, ik ben waarschijnlijk wat apart. Het zit erop, de zondag. Wat nu? Nou best een overvolle agenda.
Maandag Training geven nieuwe cursisten half gevorderden.
Donderdag aan 54 collega’s training geven, een start to run cursus, nooit verwacht zoveel aanmeldingen. Inschrijven is 1 ding denk ik nog, op komen dagen is 2.
Samen met Tjip vroeg aanwezig bij PAC waar ik de training voor de ret gaat geven, Tjip werkt pas sinds kort bij de ret en is om die reden ook sinds kort in Rotterdam gaan wonen. We lopen een stukje door het bos om met hem te overleggen waar wij het beste training kunnen geven.
Tot onze verwondering zijn er 44 mensen op komen dagen, de overige hadden een geldig excuus zoals werken en op vakantie, Het werd een super leuke training, veel gelachen. De volgende dag krijg ik van alle kanten complimenten, leuk, heerlijk, blij om weer hard te kunnen lopen, gezellig. Ook wordt er van alle kanten advies gevraagd aan Tjip en mijzelf.
Weer een doelstelling behaald.
Het komende programma bestaat nu even uit trainingen geven, tijdens de marathon van Leiden weer een groep pacen, uiteraard de roparun, en dan op 2 juli een evenement van 5 KM in Rotterdam kralingen waar wij de groep retérs voor aan het klaar stomen zijn.
Groetjes Ron uit Rotterdam
Geef een reactie