Wel een beetje genieten hè!

photo credits: Zout Fotografie
  • Eerste hulp bij hardlopen: Hoe kies ik de juiste hardloopsokken; wat is echt belangrijk? meer info


Met de winter in aantocht werd het voor mij ook tijd om te beginnen met duurlopen. Mijn allereerste marathon is namelijk al in maart, de marathon van Amstelveen, en met alleen maar sprintjes zal ik niet zo snel slagen in mijn missie. Hoe verliep de eerste lange tocht?

In maart van dit jaar liep ik voor het laatst meer dan 20 kilometer. Hierna heb ik natuurlijk diverse trainingen gedaan en meegedaan aan een aantal wedstrijden. Maar allemaal kort en snel. Peanuts vergeleken met de tocht die ik zondag 11 november mocht lopen, namelijk de 35 kilometer van de Graef Castricum Trail.

Het was prachtig weer voor een trailrun. Droog, frisjes en af en toe liet de zon zich zien. De eerste kilometers, het eerste uur. Het ging allemaal heel snel voorbij. Ik liep met gemak. Ik hield het tempo aan van een jonge dame, die vergezelt werd door een man. Dit tempo lag best hoog voor een lange trailrun, maar ik kon het goed bijbenen. Als trio bleven we een tijd lang bij elkaar lopen. We grapten af en toe wat, stelden elkaar een vraag, of lachten gezamenlijk naar een fotograaf. En, zoals dat gaat bij een trailrun, we hielpen elkaar met de juiste kant op lopen of het beste pad vinden. Mijn doel was hen te volgen tot de finish. Zo makkelijk ging dat echter niet.

Ongeveer op de helft begon ik steeds meer respect voor die twee te krijgen. Zij liepen stoïcijns door, hetzelfde tempo, dezelfde concentratie, dezelfde pasjes. Op en af een duin, door het mulle zand, een hoge trap op, over een smal pad tussen dicht struikgewas. En ineens kon ik ze niet meer bijhouden. Er heerste een lichte pijn in het gewricht van mijn linkerknie. Even daarvoor had de jongedame mij nog met een lachje toegesproken toen ze mijn serieuze gezicht langszij zag komen: “Je moet wel een beetje genieten hè!”. Dat besloot ik dan ook maar vooral te doen. Ik keek nog eens goed om mij heen. We moesten het strand op. Windkracht 6 tegen. De man en de vrouw verdwenen langzaam achter de dansende zandwolken die rukwinden hier veroorzaakten.

In mijn eigen tempo bereikte ik voor mijn gevoel redelijk snel de volgende strandopgang. Zowel omhoog als aan de andere kant naar beneden was ik gedwongen te wandelen. De pijn in mijn knie werd heviger. Af en toe rekken en losschudden hielp tijdelijk. Ik werd ingehaald. Eerst door één hardloper, maar eenmaal in het bos werd ik al snel continu begroet door talloze medestrijders. Mijn tempo was behoorlijk laag. Ik werd ingehaald door een oud vrouwtje. Ik keek op haar kleding. Geen startnummer. Haar wekelijkse trainingsrondje waarschijnlijk. Ik telde in mijn hoofd de kilometers af, in de hoop dat dit daadwerkelijk klopte. Ik had op een bepaald moment de illusie dicht bij de finish te zijn. Tot ik een metershoge muur van zand moest beklimmen en op de top niets zag wat leek op een finish. Na de afdaling kwam ik weer in het bos, waar het een stuk donkerder leek. Mijn besef van tijd was weg. Ik had al een uur werkelijk niemand gezien. Even dacht ik dat ik misschien buiten tijd zou finishen. Ik besloot de moed niet te verliezen en mijn tempo aan te houden, ondanks de pijn die nu mijn beide knieën had getroffen.

En ineens zag ik een bekend pad. Voor ik het wist was de finish in zicht. Ik finishte in stijl, door mijn heupband met drinkflesjes als een bokser boven mijn hoofd te heffen. I did it! Mijn tijd was 3:46:05. Omdat ik de laatste 10 kilometer ontzettend langzaam liep, realiseerde ik mij ook dat ik de eerste helft van de race ontzettend snel had gelopen voor een trailrun. Dat gaf mij meteen ook de hoop dat een marathon tussen de 3:30 en 4 uur mogelijk is. Mijn uitgesproken missie van een marathon in 3:30 lopen lijkt haalbaar, maar alleen als ik ontzettend goed voorbereid ben.

Mijn conclusie: ik ben nog lang niet waar ik in maart van volgend jaar wil zijn. De conditie is goed, maar de benen zullen moeten gaan wennen aan de lengte en duur van een marathon. Een positief punt was de voeding. Doordat ik deze keer meer dan genoeg eten en drinken bij me had en ook tot mij nam, heb ik geen moment last gehad van klachten die ik eerder wel heb gehad. Zoals bijvoorbeeld hoofdpijn of duizeligheid door vochttekort.

Nu even rusten en dan weer verder richting mijn eerste grote doel van 2019: de marathon van Amstelveen. Op het programma staan onder andere een paar lange trainingen, de Halve van Egmond en één of twee kortere wedstrijden. Ik hoop dat ik hiermee mijn duurvermogen kan opbouwen, zodat mijn benen ook de laatste kilometers van de marathon goed zullen verwerken.

Sander Kunst(knie)

Lees ook:

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.