Strong Viking Hill Edition 2016 (verslag)

Mijn 2e Strong Viking Obstacle run was afgelopen zaterdag en als je dacht dat er in Nederland geen zijn, heb je het mis!

ak1

We stappen al vroeg de auto in richting Spaarnwoude en de weergoden zijn ons goed gezind. Het belooft een droge dag te gaan worden met een zonnetje en een temperatuur van zo’n 20 graden. Iets te warm voor een hardloopwedstrijd maar voor een obstaclerun waarin je vaak nat wordt en door een hoop modder moet kruipen is dit wel fijn!
Om 10:00 uur hebben we afgesproken met Michaël en Daniël waarmee we de OCR samen gaan lopen. Volgens de navigatie zouden we er om 09:39 uur moeten zijn. Ruim op tijd voor de start van 11:00 uur zou je denken. Maar helaas, de Velsertunnel is afgesloten en de navigatie stuurt ons een hele andere kant uit waardoor we niet veel later in Beverwijk op een industrieterrein staan….Gelukkig is mijn vriend Robin niet voor 1 gat te vangen en start de navigatie op zijn telefoon en nu rijden we met een omweg wel goed. Helaas heeft dit ons wel wat tijd gekost en kwamen we pas om 10:20 uur aan.

Snel de startbewijzen halen en het terrein op. Maar laat dat snel maar achterwege; rijendik staan mensen te dringen voor de enveloppen met startnummers en de enkel-banden voor de tijdwaarneming en fotomomenten. Als we na lang wachten het terrein oplopen zien we dat onze groep al aan het aftellen is, NOOO……Dan maar aansluiten bij de volgende groep.
Bandjes om, tassen wegbrengen, GoPro instaleren en nog een laatste dixie-bezoek en ook wij mogen het startvak in voor de warming up.
We starten samen met een grote groep Spanjaarden en de “Oorah’s” klinken over en weer. Het vrouwelijke geslacht is toch wel wat toegenomen vergeleken met de Brother Edition van vorig jaar. Na het stretchen en losschudden van onze spieren op stampende beats is ons Viking-moment aangebroken. We pakken elkaar bij de schouders en herhalen de Strong Viking Rules:
Strong Viking is not a race but a challenge.
Vikings never quit.
Vikings conquer their fears.
We leave no Viking behind.
Vikings will drink their beer in Walhalla!
En dan het aftellen, even een kippenvel-momentje en de muur over…..

Strong Viking start

Robin wordt door Michaël omhoog geholpen en Daniël volgt als 2e en ik als 3e. Aan de andere kant van de muur duurt het even voor we Michaël weer zien verschijnen maar niet veel later kunnen we hardlopend onze weg vervolgen naar de volgende obstakels. Bij de Dragon Ropes blesseer ik meteen mijn borstspier in mijn linkerarm, beetje jammer al zo vroeg in de race. Maar Vikings never quit dus tanden op elkaar en door! Niet veel later volgt de Crawl up; bergopwaarts onder prikkeldraad door tijgeren en zonder echt gebruik te kunnen maken van mijn linkerarm is dat best lastig. Dan maar op mijn rechterzij en me omhoogduwen. Duurt wel wat langer maar ach, ik kom er wel! Dan volgen Throw The Hammer, Vithink en Carry a Viking. Niet echt uitdagende obstakels, maar het hoort er allemaal bij! In de Viking Battle weet ik Daniël uit evenwicht te brengen en van de balk af te duwen: Burpee-time for you 😉
Niet veel later komen we de eerste Monkey Bars tegen. Ik ben wel blij dat deze bars recht staan en zonder waterbak zijn, die van de vorige editie loopt in het midden schuin omhoog en omlaag en moest je over een sloot heen, not my cup of tea maar deze kan ik aan! Bij de laatste bar is het wel tanden bijten want links doet nog steeds onwijs veel zeer, maar je bent een viking of niet….

akmonkeybarsWe zitten zo ongeveer op zo’n 6 km, voor mijn gevoel waren het er al 9……..De Water Cage valt mij dit jaar erg mee, het water staat niet zodanig hoog dat alleen je gezicht boven blijft maar je hebt nu zo’n 25 cm onder het hekwerk, maar het water is nog steeds koud en ik heb meteen mijn adem heel hoog. Gelukkig is het maar een klein stukje en is de buitentemperatuur lekker dus ben ik al snel weer opgewarmd. Na Carry the Shield en de Balance Bars zijn de modderigste onderdelen aan de beurt: de beruchte Mud Trenches. Ik loop nog even langs de EHBO post voor een paracetamolletje zodat ik zeker weten de run uit kan lopen. Vóór dit obstakel was ik nog enigszins schoon, dat zou hierna wel anders zijn. Nog even snel mijn schoenen extra strak aantrekken want ik wilde deze voor geen goud verliezen in de drek en hop daar gingen we. Modderheuvel op en de eerste bak met water in, dit alles zo’n 4 keer en dan vanaf een glijbaan een bak met water in en weer 3 heuvels opklimmen. Als je dacht dat je nog een plekje had waar geen modder zat dan kwam er na de Mud Crawl wel een eind aan.

Als bruine aardmannetjes vervolgen we onze weg naar Storm the Castle, een onderdeel waar ik mij op verheugd heb maar wat ik laat schieten door de pijn in mijn linkerarm. Robin, Michaël en Daniël gaan deze uitdaging wel aan. Robin klapt na de 1e poging vol met zijn borst op de rand en moet even op adem komen voor hij aan een tweede poging begint. Michaël houdt het na 1 keer al voor gezien en Daniël maakt zich ook klaar voor een 2e. Robin lukt het nu wel om boven te komen maar Daniël helaas niet. Volgende keer weer beter. We zetten koers naar de Viking Hill Climb want die 600 hoogte meters moeten ook gemaakt worden.
ak-beastDoor naar mijn favoriete onderdeel, de Hammer Banger. Vorig jaar hield ik het na 6 slagen al voor gezien, maar nu ramde ik de paal er toch mooi helemaal in. Na het bomen slepen en banden uit sloten trekken was het tijd voor Thor’s Lightning. Lijkt een beetje op een zenuwspiraal van vroeger alleen dan is de stroomdraad recht en heb je een metalen handvat. Raak je de draad aan, dan krijg je een flinke tik. Dan is het tijd om over houten muren te klimmen en een rondje door het bos te maken. Na het bos komen we bij de Flying Ragnar. Vorig jaar heb ik deze wel gedaan, maar helaas moet ik ook deze laten schieten. De mannen hebben deze wel netjes volbracht. Even een banaantje en wat Red Bull naar binnen en door naar het volgende onderdeel de Artic Area van -5 graden. Onderweg naar de Artic Area moeten we nog een sloot door, eenmaal in het water dringt de mestlucht tot diep in mijn neusgaten, gatver……bergopwaarts komen we het bordje van 12 km tegen. YES!
Bij binnenkomst in de snowhall meteen een ijstunnel doorkruipen is best koud als je nog nat bent van het water. Dan over een houten ramp heen en door naar boven waar de uitgang is. Ik begin ak-sneeuwhalmet een flinke looppas maar moet toch halverwege gaan lopen, de losse sneeuw breekt me op en hijgend bereik ik de top. Bah, wat is het dan vies benauwd als je buiten komt. We beklimmen nog even de Weaver en gaan dan door naar de Varjagen Saga. Ook een nieuw onderdeel. Met schuine planken, monkeybars, ringen en stokjes. Bij de ringen haakte ik af en Daniël is de enige van ons 4-en die deze heeft weten te volbrengen. Ons laatste stukje van 5 km bestaat uit de Mega Trench, een enorme modderheuvel waar je overheen moet klimmen om daar vanaf naar beneden in een grote diepe bak met water naar de overkant te zwemmen. Eenmaal aan de overkant moet je weer een modderheuvel opklimmen en naar beneden glijden. Fijn, zo zitten we weer van top tot teen onder de modder. Waren we net blij een beetje moddervrij te zijn……Maar gelukkig, even verderop moeten we nog door een sloot, dit keer zonder mestlucht….

Bij de Strong Walls aangekomen helpen de mannen elkaar omhoog, ik sta in twijfel of ik deze wel of niet doe. Maar gezien de schoolreis die maandag op mij wacht sla ik deze ook over. Dan wacht ons daar het een na laatste obstakel, Thor’s Oddysey. Een grote steile helling die je met een zandzak 2 x omhoog en omlaag moet lopen. Ik vraag aan Robin of hij een zak op mijn schouders wil neerleggen want ik heb de kracht niet meer om deze zelf omhoog te hijsen. De eerste keer omhoog vreet energie en bij elke stap wil ik de zandzak neergooien maar gezien ik niet alle obstakels volbracht heb, moet ik deze van mezelf wel halen. Als ik dan de 2e keer beneden kom en de zak van me af gooi krijg ik nog een applaus van de vrijwilligers.

ak-bier ak-groepselfie

Dan komt ons laatste obstakel in zicht. The Wallhala Steps. Als we dichterbij komen horen we de beat van de finish. We klimmen omhoog en bovenaan is er een moment van ontlading en een finish-selfie. Yeah, we hebben het maar mooi geflikt met z’n 4-en.
Eenmaal beneden maken we nog een groepsfoto, krijgen we een finish t-shirt en ons felbegeerde polsbandje. En dan HET moment, Vikings drink their beer in Wallhala.

ak-strong-viking-finishfoto

Ook met deze Obstakelrun heb ik ondanks de pijnlijke arm weer volop genoten. Voor de volgende run ga ik zeker vol aan de bak om mijn armspieren sterker te krijgen zodat dit mij niet meer gebeurd en ik wel elk obstakel kan overwinnen!

Lees ook:
Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.