De Eiberrun (verslag) met aangepaste zolen

Toen ik begon met hardlopen vond ik het fijn dat er aandacht werd besteed aan mijn overpronatie. Ik was al jaren aan het zoeken naar een goede oplossing zodat ik er geen last van had. Ik kreeg hardloopschoenen met correctie en later kwamen daar zolen bij. Maar ergens zat het me nog niet helemaal lekker. Ik wil graag beter presteren op de vijf km, maar ook langere afstanden gaan lopen. De belasting zou alleen maar hoger worden. Tijdens een 10 km training merkte ik dat ik er last van zou krijgen. Het voelde niet helemaal goed, dus ik ben naar StepOne (Borne) gegaan om advies te vragen naar de mogelijkheden. Om te zien hoe de zaken ervoor stonden, moest ik op twee stukjes papier staan om een drukprofiel (weet niet of dit de juiste term is) van mijn voeten te laten maken. Zo kon hij zien welke delen van mijn voet de meeste druk kregen. Binnen een paar minuten legde hij uit wat hij aan mijn drukprofiel kon zien. Ik had op sommige plekken meer steun nodig, vanwege mijn overpronatie. Deze steun zou ervoor zorgen dat de druk evenrediger verdeeld werd. Ik informeerde ook naar sportsteunzolen, want ik heb in het verleden ook steunzolen gehad. Hij adviseerde me om aanpassingen te doen aan mijn huidige zooltjes. Dit was voor mij de goedkoopste en meest geschikte optie. Na 30-45 minuten had hij ter plekke mijn zooltjes aangepast. Het zat erg lekker. Ik merkte direct dat ik meer steun had. Het voelde steviger en ik had er zelf meer vertrouwen in. Het blijft een zwakke plek en een tijdje uit de running zijn vanwege een blessure zou een ware nachtmerrie zijn. Ik was er deze keer (te) vroeg bij, maar ik ben blij dat ik het heb gedaan. Ik verhuis over twee maanden naar Groningen. Toch blijf ik naar StepOne gaan. Ik heb er zeer goede ervaringen mee en elke keer als ik er wegga, ben ik weer een stap verder. Dat vind ik een rit waard van een paar uur!

Startnummer en enveloppe

Aangepaste zolen

Zondag (29-05-2016) had ik een wedstrijd: de Eiberrun. Deze liep ik met de aangepaste zolen en dat vond ik wel even spannend. Ik ging weer voor de korte afstand, alleen naarmate de wedstrijd dichterbij kwam, dacht ik van: had ik toch niet een langere afstand moeten kiezen? Ik had liever een iets langere afstand gelopen. Ik zat de laatste week na te denken om een paar 15 km wedstrijden in te plannen, gewoon eens om te zien hoe ik daarop presteer. Soms geeft mijn hoofd eerder op dan mijn lichaam. Dus 15 km is voor mij een prestatie om mijn hoofd ervan te overtuigen dat ik het wel kan.

Vroeg wakker

Op de wedstrijddag van de Eiberrun was ik vroeg wakker, al moest ik pas rond 13:15 starten. Mijn tweelingzus, haar vriend en mijn vriend liepen die dag ook mee. Zij liepen de langere afstanden (10 en 5 EM) en startten twee uur eerder. Nu ligt Eibergen niet naast de deur, dus ik ging ook alvast mee. Ik kleedde me warm aan, zoals ik meestal doe. Met koude spieren starten vind ik niet prettig. Dat gaat altijd moeizamer en dan kom ik er niet lekker in. De kou leidt me af van het lopen. De weervoorspelling was warm met regen. Dat was te voelen. Het was erg benauwd.

De laatste meters

PR Lopen

Mijn doel was een PR lopen, al had ik mijn twijfels door de benauwdheid. Ik ging voor 13:30 of sneller, zodat ik onder mijn PR (13:46) op de FBK Dubbele mijl kom. Mijn strategie was om constanter te lopen. Ik wilde langzamer starter en tussen de 4:10 en 4:15 blijven lopen. Ik wil niet verder zakken dan 4:15. Dit moest te doen zijn, dacht ik. Na het opzoeken van mijn startnummer zag ik dat alle deelneemster in mijn categorie minstens 10 jaar jonger waren. Zijn de kortere afstanden minder in trek bij lopers van 20-plus? Ik weet het niet! In de praktijk bleek het mee te vallen: er deden meer lopers mee van mijn leeftijd en er waren ook wat oudere deelnemers bij. Bij de start stond ik tussen de jongeren. Ik hoorde al “Ik wil graag onder de 12 minuten lopen” en een meisje zei ook heel enthousiast: “Ik ga onder de 10 minuten lopen”. Bij de start liep ik makkelijk weg en ik merkte dat ik vrij rustig was (geen extra spanning in mijn bovenlichaam) dus ik kon makkelijk op een hoog tempo lopen. De route ging door het centrum van Eibergen en alleen rond de start/finish stonden veel mensen. Na de 2 km sloeg de benauwdheid toe, waardoor mijn tempo omlaag ging. Het begon te regenen, wat wel fijn was. Ik kon niet meer versnellen na de 2 km; dit kon pas weer bij mijn eindsprint. Bij de finish ving mijn tweelingzus me op, want ik werd licht in mijn hoofd. Ik had geen PR gelopen en was lichtelijk teleurgesteld. Mijn eindtijd kwam op 14:01. Blijkbaar was dit goed voor een 3e plaats. Ik wilde al weggaan toen ik ineens mijn naam hoorde. Ik was verrast! Al met al was het een mooie loop en weer een goede training. En dik tevreden met de aanpassing aan mijn zolen. Ik kijk uit naar de volgende training/wedstrijd!

Meepraten over alles wat met hardlopen te maken heeft? Kom eens langs op Facebook of Instagram!

Lees ook:

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.