Hardlopend de Alpe d’Huez op

lisa-uitzichtJa echt, rennend de berg op. Ik samen met vele Nederlanders op weg naar de berg om ons de longen uit het lijf te trappen, rennen of wandelen voor het KWF. Wat een ervaring op de berg.

Maar eigenlijk begon de ervaring al veel eerder. Weken voordat het evenement 2 juni van start ging stond ik minimaal 3 keer per week in de sportschool, op de loopband met een hellingspercentage van zo’n 11%. Daarnaast trainde ik ook buiten omdat een week voor de alpe dhuez ook nog de halve marathon voor de deur stond. In de sportschool trainde ik naast m’n achillespees ook andere spiergroepen zoals, buikspieren, rugspieren en mijn core. Dit was noodzakelijk aangezien je bij een berg oplopen als het ware voorover loopt.

Op dinsdag kwam ik aan in Frankrijk, op deze dag heb ik voornamelijk even m’n rust gepakt vanwege de lange reis met de bus. Woensdag wilde ik eigenlijk een paar bochten hardlopen om te wennen aan de ijle lucht en natuurlijk de hoogtemeters. Dit heb ik dan ook gedaan, om 10 uur rende ik de eerste bochten op de berg. Ik was dik aangekleed aangezien men zei dat het fris was op de berg, voornamelijk in de hoogte. Ondanks dat ik veel te warm gekleed was smaakten deze paar bochten naar meer. Plus; zelf vind ik het ook fijn als ik de afstand al een keer gelopen heb, zo weet ik wat ik kan verwachten. Ik heb niet nagedacht over de eventuele spierpijn op de grote dag en ben toch naar boven gegaan, wel wandelend.
Lisa van der Voort Alpe d'Huez
Om 4:30 de volgende dag stond ik verbazend zonder spierpijn aan de start van de Alpe d’Huez, wat een belevenis! Vele mensen stonden juichend aan de start van de alpe dhuez, de weg werd verlicht door de honderden kaarsjes langs de weg. Wauw! Nu moest het toch echt gaan beginnen, in een rustig tempo met mijn vader op de fiets verkleed als pakezel naast mijn zijde. Het scheelde dat ik geen drinken, eten en kleding hoefde mee te dragen, dit deed immers mijn vader. We spraken bij een bocht af en daar werd ik volgepompt met gelletjes, krentenbollen en water. Na duizenden aanmoedigende mensen, kaarsen, posters en foto’s van mensen die de strijd hadden verloren was ik binnen 2 uur en 38 minuten op de berg. Na een korte pauze ben ik op de fiets gaan afdalen en heb ik hetzelfde riedeltje opnieuw gedaan. Dit keer in een tijd van 2 uur en 56 minuten.

Het was een bijzondere week met veel ervaringen, ontmoetingen en emoties!

Lees ook:
Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.