Winterloop (verslag)

Mijn tweede wedstrijd van 2017 was de Winterloop. Bij deze wedstrijden waren verschillende afstanden te lopen: waaronder de 4 km. Dit was natuurlijk mijn afstand! Afgelopen week had ik een zware training gehad op dinsdag, waardoor ik donderdag niet meer was gaan lopen. Tijdens deze training was ik net een tikkeltje te fanatiek geweest: de dag erna had ik de hele dag honger! Ik liep tijdens de training bijna op wedstrijdtempo. Ik had geen spierpijn, maar ik voelde dat het op het randje was. Het was wel heerlijk om even flink gas te geven, zeker op zo’n lange afstand (15 km). Maar deze keer dus een mooie 4 km. Ik had deze wedstrijd vorig jaar voor het eerst gelopen. Dit verliep buitengewoon goed en eindigde op een eerste plaats. Dit was mijn eerste gewonnen medaille (wat was ik trots!). Hoewel ik hoopte op een medaille wilde ik in eerste plaats mijn tijd verbeteren en bij voorkeur een tijd neerzetten onder de 17.30 minuten.

Ik was eerst bang dat het niet door zou gaan want zaterdagavond lag er nog wat sneeuw. Gelukkig was de wedstrijd later op de dag en begon het zonnetje te schijnen. Toen ik wegging was het sneeuw grotendeels gesmolten. De inschrijving was op de dag zelf, dus ik ging er op tijd heen. Ik leende een zonnebril van mijn zus want het zonnetje was nog aardig fel. Heerlijk. Ik besloot, ondanks de kou, om in een T-shirt te lopen. Dat was de eerste meters wat fris maar daarna merkte ik er al niets meer van. Goede keuze, want ik kon al mijn warmte kwijt zonder koud te worden. Bij de start stond ik met mijn neus vooraan. Het was een kleine loop en ik wist dat het deze keer geoorloofd was. Later hoorde ik dat er slechts 34 deelnemers waren op de 4 km. Na het startschot schoot een groepje mannen weg. De eerste 500 meter volgde ik hen op de voet, maar toen realiseerde ik me dat ze veel te hard gingen voor me. Ik liep 3.30 min/km! Dit moest rustiger, dus ik zakte langzaam weg naar een acceptabeler tempo. Maar ik merkte dat deze beginfase te veel energie gekost had waardoor mijn tempo nog verder omlaag ging. Doorgaan, doorgaan, dacht ik. En ik snakte op dat moment zo naar een lange afstand zodat ik met een veel lager tempo kon lopen. Natuurlijk kon ik dat hier ook wel, maar ik ga graag snel en de korte afstand blijft mijn favoriet. Her en der stonden toeschouwers langs de weg. Ze klapten toen ik langskwam en dat voelde goed, want ik had even wat aanmoediging nodig om mijn snelheid te verhogen. De laatste kilometer kon ik me weer optrekken naar een hoger tempo. Ik kreeg al vrij snel de finish in zicht en zigzaggend kwam ik steeds dichterbij. De laatste 50 meter liep je door plassen gesmolten sneeuw. Dat liep niet erg fijn. Ik kon mijn snelheid nog iets verhogen en toen ik dichter bij de finish kwam hoorde ik mijn naam ook. Ik zag mijn ouders zwaaien achter de finishlijn. Ik was er! Ik hoorde dat mijn tijd 17.16 minuten was en ik was blij mijn doel te hebben gehaald! Erg gaaf. In de uitslagenlijst stond mijn tijd op 17.28 minuten (dat zag ik later), maar ik was hoe dan ook tevreden met mijn prestatie. Mijn energieverdeling vraagt nog de nodige aandacht, want deze wedstrijd was wat dat betreft geen goed voorbeeld. Ik kon een grote bos bloemen mee naar huis nemen en een medaille voor de eerste plaats vrouwen. Ik kan dan nu uitkijken naar wat spierpijn! Inmiddels voelen mijn spieren inderdaad wat stijf aan.

Lees ook:
Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.