Wedstrijd loopgroep en Plantsoenloop (verslag)

Ik was me na de Diepe Hel Holterbergloop mentaal aan het voorbereiden op de Plantsoenloop, maar ik werd verrast door een aankondiging van de loopgroep. De trainers hadden een wedstrijd georganiseerd in plaats van een training om te zien waar je staat. Natuurlijk koppelde ik wedstrijd aan ‘alles geven’, dus ik moest mijn trainingen en herstel even goed plannen. Ik moest zaterdag ook lopen met 100% inzet. Ik moest er erg aan wennen: ik wist niet waar we gingen lopen, hoe het parcours eruit zou gaan zien, etc. Stiekem hoopte ik op een mooi vlak parcours, zodat ik echt kon knallen. Mijn laatste wedstrijden waren met hoogteverschillen, dus een PR was lastig te lopen. Ik vond het jammer dat het ’s avonds was, want ik merk dat ik in de ochtend en middag beter loop. Daarnaast had ik al een volle werkdag achter de rug. Met gemengde gevoelens ging ik naar de training. Daar kon je je inschrijven en kreeg je zelfs een startnummer. Zo voelde het toch nog een beetje echt. Daarna gingen we naar de wedstrijdlocatie. Het was inderdaad een vlak parcours, wat ik fijn vond. Maar je moest 15 keer een scherpe bocht maken. Ik begon mooi op 4 min/km, mijn startsnelheid bij elke wedstrijd. Na 1,5 km werd ik erg misselijk en moest zelfs even stoppen. Ik baalde! Ik liep verder, maar mijn maag bleef vervelend doen; de misselijkheid ging niet weg! Mijn tijd lag iets onder de 23 minuten. Ik was er niet tevreden mee, maar ik zal niet alle wedstrijden zo goed lopen als ik zelf wil. Al snel dacht ik: zaterdag weer een nieuwe kans!

Zaterdag was dus de Plantsoenloop in Groningen, een hardloopwedstrijd op maar vijftien minuten wandelen van mijn huis. Dat leek me ideaal! Mijn ouders kwam zelfs deze kant op en geheel tot mijn verrassing mijn tweelingzus en haar vriend ook (in hardloopkleding). Gezellig op de koffie, daarna kijken naar de wedstrijd. Leuk! Ik had me ingeschreven voor de 4 km. Lekker knallen op een korte afstand. Er zaten een paar pittige hoogteverschillen in, dus ik was blij dat ik de Diepe Hel Holterbergloop net achter de rug had. De hoogteverschillen waren niet vergelijkbaar. Bij de Plantsoenloop waren de hellingen steiler, maar minder hoog. Ook moest je er vijf per ronde trotseren. Het zou een opgave worden om een mooie tijd neer te zetten. Gedurende de week was ik aan het twijfelen voor welke tijd ik zou gaan en vooral welke tijd reëel is. Ik zou heel graag willen zeggen: 16 minuten, want zou echt een toptijd zijn! Maar ik weet dat mijn lichaam nog niet zover is. Een vorige 4 km liep ik in 18.11 minuten. Deze was nagenoeg vlak; ik ben nu ook alweer ruim negen maanden verder. Ik kwam aan het wikken en wegen en besloot mijn streeftijd op 17.30 minuten te zetten. Dit werd een uitdaging.

Ik hoefde geen startnummer op te halen, want deze kreeg ik een week eerder thuis gestuurd (handig!). De wedstrijd startte om 15 uur, dus in de ochtend heb ik mijn huishouden in orde gemaakt en lekker rustig aan gedaan. Sinds ik ben gevallen tijdens de Singelloop, neem ik een potje zout mee. Ik hoorde van diverse personen dat ik misschien meer zout moet gaan eten. Sindsdien gaat het potje elke keer mee en dat bevalt goed (geen licht gevoel meer in mijn hoofd). Ongeveer een uur voor de start neem ik wat zout en dat doe ik later ook nog twee keer. Het weer was heerlijk. Ik ging een T-shirt en een lange legging. Vanwege de hoogteverschillen droeg ik compressiekousen. Er kwam veel spanning op je kuiten te staan met de hoogteverschillen, dus iedere vorm van hulp was wenselijk. Tijdens mijn training enkele weken ervoor had ik de meest pittige hoogteverschillen gepakt om eraan te wennen. Mijn tweelingzus en ik kwamen wat laat aan bij het startvak, omdat we afleid waren door de scholierenloop. Gelukkig kon ik leonie-brummer-ondewegzo het vak binnen glippen en een plaats vooraan bemachtigen. Ik hoorde andere lopers over hun tijden praten en toen dacht ik wel: ze moesten verder achteraan gaan staan of ik moest overwegen om volgend jaar met de wedstrijdlopers mee te doen. Ik hoorde streeftijden van 25 minuten, 30 minuten… Ik voelde me niet op mijn plek met mijn 17.30. Iets om mee te nemen voor volgend jaar! Maar na het startschot moest ik een paar lopers inhalen en begon lekker met ongeveer 4 min/km. Dat is altijd net iets te hard, maar ik kan het steeds langer volhouden. Ik volgde een paar mannen, maar die waren toch iets langzamer. Het duurde ongeveer 0,5 km voordat ik twee mannen had gevonden die mijn tempo liepen. Daar heb ik de hele wedstrijd bij gelopen en kon me zo af en toe aan ze optrekken. Alleen de laatste 200 meter gingen zij net iets sneller. Je liep eerst een stuk om het park en vervolgens kwam de eerste klim. Deze was nog niet zo steil; de daling wel! Met de snelheid naar beneden kon ik ook een deel weer omhoog klimmen voor de volgende klim. Deze was iets pittiger. Daarna liep je weer iets omlaag en vlakte het af. Daarna kon je wat op adem komen, want de volgende klim zou pas 500 meter verder zijn. Dan kwam ook direct een flinke. Mijn snelheid ging ook drastisch omlaag, maar ik focuste op mijn energie. Ik wilde niet te veel verspillen door als een malle de heuvel op te rennen. Naar beneden ging ik weer ontspannen lopen, maar dat lukte niet zo heel goed. Ik wist dat na deze heuvel de meeste pittige kwam. Je ging zo steil omhoog! Deze had ik zelf meerdere malen geoefend, maar het bleef zwaar. Met de snelheid naar beneden kon je weer de volgende heuvel op. Met een kleine daling kon je net wat extra snelheid meepakken voor de laatste bocht voor de finish. Vlak ervoor zette ik nog even iets aan voor een eindsprint. Ik zag de twee mannen voor me nog een ronde lopen, dus die deden mee aan de 8 km. De tijd stond op 17.55, dus ik ging er nog even voor. Na de finish liep ik stevig door om mijn lichaam weer te laten wennen en kon nog net een mooie deelnamemedaille aanpakken. Mijn tijd was uiteindelijk 18.02 minuten en, ondanks dat ik mijn streeftijd niet gehaald heb, ben ik dik tevreden. Goed voor een 1e plaats bij de vrouwelijke recreanten en een 4e overall plek. Ik merk dat ik vooruit ga. Het zijn elke keer maar kleine stapjes, maar de energie  die ik over heb, zwaardere parcoursen… Kleine dingen waaraan ik merk dat ik een betere loper word. Het maakt me blij, want lekker lopen (en volop genieten) én vooruitgang boeken is een fantastische combinatie. Het voelde geweldig om zoveel heuveltjes te trotseren. Volgend jaar ben ik weer van de partij om mijn tijd aan te scherpen en te genieten van het prachtige parcours!

zussen-brummer

Meepraten over alles wat met hardlopen te maken heeft? Kom eens langs op Facebook of Instagram!

Lees ook:

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.