Vorige week liep ik de pittige (maar mooie) 5 km bij de Huttenkloasloop (tegenwoordig: Halve marathon van Oldenzaal) met een tijd van 21.48 minuten over een parcours waarvan men zegt dat het moeilijk is om een PR te lopen. Geen PR, maar dik tevreden met deze tijd. Er zaten wat hoogteverschillen in waar je zeker rekening mee moet houden. Naderhand leefde ik toe naar de Herfstloop Twente voor een 15 km.
Om eerlijk te zijn, ik moest er vier maanden geleden niet aan denken om 15 km te lopen. Toch had ik me op tijd opgegeven voor deze afstand omdat ik ook Zevenheuvelenloop ga lopen. Hoe meer ik trainde, hoe meer vertrouwen ik erin kreeg. Zeker het samen trainen van de loopgroep droeg bij aan dit vertrouwen, maar ook mijn vastberadenheid. Bij Almelo Allee hield ik me voor om een bepaald tempo te lopen (4.40 min/km), dus dat deed ik hier ook met 5 min/km. Dit ging ik doen.
De zaterdag ervoor kreeg ik steeds meer zin om de 15 km te gaan lopen. Ik had nog niet eerder deze afstand gelopen. Tijdens de trainingen kwam ik tot maximaal 12 km, maar daar zit de loopscholing bij in. Het zou fysiek een uitdaging worden, maar ook mentaal. Gelukkig had ik goed geslapen en kon nog even wat dingen voor mezelf doen voor aanvang van de wedstrijd. Ik was erg aan het twijfelen wat ik aan zou doen. Ik ging sowieso voor een kort broekje met compressiekousen. Uiteindelijk een shirt met lange mouwen aangedaan. Ik merkte na 1 km al dat dit te warm was. Gelukkig kon ik mijn mouwen opstropen. Ik startte met 4.30 min/km, maar ik wist dat ik snel moest zakken naar 5 min/km, omdat ik het anders niet vol zou gaan houden. Ik liep naast mijn vriend, we hadden afgesproken samen over de finish te gaan en strak 5 min/km aan te houden. Na 1 km liepen we 5 min/km en heel langzaam konden we een paar lopers inhalen. De groep splitste zich snel. Na 2/3 km zag ik mijn zus ineens terug wandelen. Ze gebaarde naar haar been en zei dat ze veel last had van haar hamstring. Het kostte me tijd om dit bericht van me af te schudden. Ik weet hoe goed ze liep en hoe graag ze het wilde. Na 4 km kreeg ik het wat zwaarder. Ik had het warm en vond het pittiger dan ik dacht, terwijl ik nog niet eens op de helft was. Het werd een lange 15 km.
Bij de 6,5 km stond een waterpost, waar ik een bekertje gretig over me heen gooide om af te koelen. Daarna werd het parcours moeilijker vanwege de zandwegen en mijn snelheid ging iets omlaag. Dit stuk was pittig en wist dat het pas na 8,5 km voorbij zou zijn. Ik zette mijn tanden op elkaar en ging ervoor. Ik probeerde ontspannen te lopen, maar dat lukte vanaf het begin al niet zo lekker. Omdat ik ook verkouden was en last van mijn keel had, moest ik soms hevig hoestten, maar kon gewoon door blijven lopen. Bij de 8,5 km ging een tweede beker over mijn hoofd heen. Daarna ging het redelijk met mijn temperatuur. Mijn vriend liep continu naast me en zag dat ik het zwaar had. Hij gebaarde naar de bordjes om aan te geven hoe ver we al waren. Hij zei me dat het heel goed ging en vroeg of ik het vol ging houden. Hij liet me elke binnenbocht lopen, terwijl hij zich inhield of de buitenbocht nam. Elke aanmoediging die hij kon bedenken kwam mijn kant op en daar ben ik hem heel dankbaar voor. Ik vond de 15 km zwaar, maar door hem ben ik een heel eind gekomen. Na 11 km liep ik min of meer vanzelf en dat kostte me minder energie. Daar was ik wel blij van! De laatste 2 km versnelde ik naar 4.50 min/km. Ik kwam met een tijd van 1.14.18 over de finish, hand in hand met mijn vriend. Mijn tijd was goed voor een 5e plek bij de vrouwen. Toen ik over de finish kwam zag ik de vriend van mijn zus op plaats 1 bij de mannen staan. Wat gaaf! En ik had natuurlijk mijn eerste 15 km gelopen. Ik ben nog steeds apetrots, maar stiekem kijk ik weer uit naar de 5 km.
Geef een reactie