De hond als horde

Mijn tante heeft me ooit geleerd dat je aan blauw moet denken als je wilt dat een hond je negeert. Ik hoor je denken: wát een onzin. Of het werkt? Het is maar net hoe je het bekijkt.

 Blauw, blauw, blauw

Denken aan de kleur blauw zou ervoor moeten zorgen dat een hond zijn interesse in jou verliest. Een prettige gedachte als er eentje opdoemt terwijl je niet meer van de route kunt afwijken. Eentje die niet aangelijnd is, in het bijzonder. Blauw, blauw, blauw. Vaak heb ik het niet nodig – de meeste honden zien er best leuk uit -, maar soms gebruik ik het toch. Je weet maar nooit.

 Even afgeleid

Laatst betrapte ik mezelf er dan ook op. Zo dacht ik in elk geval niet aan grote tanden, een wilde achtervolging of bloedende kuiten. De hond in kwestie: een gigantisch dier, dat even niet luisterde naar het luide “NEER, NEEEERRRRRR!” van zijn baasje. Waarschijnlijk had het ook geholpen als ik had gedacht aan een postzegel, de volle wasmand of een luchtballon. Want eerlijk is eerlijk: mijn aandacht was simpelweg voor even afgeleid.

Vroeger, toen ik nog op een klein roze Alpina-fietsje reed, ben ik weleens tot maximumsnelheid opgedreven door (of uit angst voor) een hond. Tijdens het lopen nu is het bij mij gelukkig nog niet echt mis gegaan. Sterker nog, de meeste honden tonen überhaupt geen interesse. Die zijn waarschijnlijk veel drukker met hun stok, bal of baasje. Of misschien denken ze wel heel hard aan de kleur blauw. Omdat zij hebben geleerd dat je dan minder bang wordt van hardlopende vrouwen met een enorme gloeikop.

Meepraten over alles wat met hardlopen te maken heeft? Kom eens langs op Facebook of Instagram!

Lees ook:

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.