Blaren en de Winter Step One Loop (verslag).

De Winter Step One Loop wordt georganiseerd vanuit Step One, de hardloopwinkel waar ik mijn hardloopschoenen haal. De dag voor de wedstrijd hadden lopers de mogelijk om het startnummer op te halen in de winkel. Ik besloot gebruik te maken van deze optie, zodat ik de zondag niet te vroeg aanwezig hoefde te zijn en zodat ik nog iets kon vragen over mijn blaren. Na verschillende sokken te hebben geprobeerd, blijven de blaren terugkomen. Dit gaf ik aan. De onderkant van mijn teen was ook helemaal rood gekleurd. Het was gelukkig rustig in de winkel, dus konden ze tijd vrij maken. Ik moest even heen en weer lopen op de baan en daarna gingen we samen de opnames bekijken. Ook werden mijn zooltjes bekeken. Er werd gekeken naar de drukpunten en het profiel van mijn voet, die al in april is gemaakt. De medewerker nam mijn zolen mee om wat aanpassingen te doen. Daarna moest ik de baan weer op. En wat bleek nu? Hoe meer correctie ik heb in mijn zolen, hoe ‘schever’ ik afrol met mijn voet. Dat veroorzaakte de blaren. Ik moest ook nog een keer lopen met zolen in mijn schoenen zonder correctie. Dan bleek ik veel mooier af te rollen, maar weer meer door te zakken. Het verschil was minimaal en je moest heel goed kijken om het te kunnen zien. In mijn zolen moet dus net genoeg correctie zodat ik mooi blijf af rollen. Aanstaande donderdag ga ik weer 15 km lopen, dus het is afwachten hoe dat gaat!

Op zondag liep ik de 5 km in Borne. Ik was blij met deze afstand. Ik was nog een tijdje ziek geweest en met de crosslopen van de laatste tijd wist ik niet goed waar ik stond op de 5 km. Ik ging samen met mijn looppartners naar de wedstrijd en we waren ruim op tijd aanwezig. We konden makkelijk een parkeerplek vinden. Ik zou om 11.05 starten en stond op tijd bij de start. Ik stond niet helemaal vooraan, want er deden een paar zeer goede lopers mee die ik graag de ruimte wilde nemen. Het startschot volgde snel en ik had wat moeite om een lekker begintempo te vinden. Al snel kreeg ik een andere loopster in het oog. Meestal liep ze net iets sneller dan ik, dus ik probeerde haar in het oog te houden. Het liep lekker, al merkte ik een lichte vermoeidheid in mijn bovenbenen. Niet zeuren, gewoon lopen, dacht ik bij mezelf. Ik zette mijn muziek nog een tikje harder. Toen kreeg ik een verrassing voor mijn neus: een viaduct. Ik had niet gerekend op hoogteverschillen in dit parcours, dus ik was even verrast. Ik probeerde mijn inspanning gelijk te houden en merkte dat mijn snelheid omlaag ging. Naar beneden werd het niet veel beter, want de helling was erg vlak waardoor je je moest blijven inzetten. Even later was ik alweer verrast. De eerste lopers waren al op de terugweg en liepen me tegemoet. Wat een snelheid! Maar dat betekende dat het viaduct nog een keer moest.

step-one-leonie

Ik ademde een paar keer diep in. Dit maakte de loop wel een stuk zwaarder. Gewoon gaan, dacht ik bij mezelf. Na een scherpe U-bocht ging ik weer dezelfde weg terug. Ik liep achter twee vrouwen, maar liep wel in mijn eentje. Ik kon er niet bijkomen, want dat zou me teveel energie kosten. Mijn horloge heb ik deze wedstrijd nauwelijks gezien. Al vrij snel kreeg ik het grasveld in de gaten waar de finishboog stond. Het eerste wat ik dacht was: ik ben er al. Ik probeerde nog iets aan te zetten en ik kreeg de klok in de gaten. Mijn hart maakte een sprongetje: 21.25… Uiteindelijk werd mijn tijd 21.30 minuten. Mijn PR staat op 21.25 op een vlak parcours. Bij de finish hoorde ik dat ik als vijfde vrouw geëindigd was, maar voor mijn gevoel had ik gewonnen. Hoe mijn laatste wedstrijd van dit jaar (een crossloop op oudejaarsdag) ook gaat eindigen, het zal hoe dan ook een mooie afsluiter zijn van mijn hardloopjaar.

Lees ook:
Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.