Niet meer Hardlopen: omgaan met teleurstellingen 2.0

De titel doet erger vermoeden dan het is. Niet meer hardlopen is wat overdreven gesteld. “De komende maanden ga jij geen meter meer hardlopen, anders zet ik je in het gips”. Op 10 juli sprak de sportarts in het ziekenhuis in Dordrecht deze, voor mij, uiterst teleurstellende woorden. Zo teleurstellend dat ik nu pas de behoefte voel er hier iets over op de site te zetten. Waarom nu pas? Omdat ik vandaag, na 8 weken geen meter te hebben hardgelopen, weer voorzichtig mag gaan beginnen !!!

Terug naar maart van dit jaar

Hardlopen doe ik al jaren met veel plezier. Echter sinds maart vorig jaar is dat plezier alleen maar groter geworden. Ik ontdekte namelijk een andere vorm van hardlopen die prima is te combineren met een andere hobby: fitness. Maart vorig jaar nam ik namelijk deel aan een Obstacle Run met de veelbelovende naam ‘ Mud Masters’ in Haarlemmermeer. Wat ik er zo leuk aan vond? Samen met anderen afzien. Anders dat bij het normale hardlopen op beton, ben je tijdens een obstacle run samen op pad en help je jezelf en anderen over obstacles. Achteraf kon ik een obstacle run als volgt omschrijven: hardlopen + apenkooien voor volwassenen 😉

Sindsdien liep ik meerdere runs van 18 t/m 21 km. Direct na de editie van afgelopen maart besloot ik samen met Jurre en Remco te gaan voor een volledige marathonafstand tijdens Mud Masters Biddinghuizen. Die stond gepland voor komende september.

Enthousiast begonnen we ons voor te bereiden voor deze waanzinnige uitdaging. We keken naar voeding, oefenlocaties, fitness en hardloopschema’s.

Echter…….

Ergens begin mei begon het langer en zwaarder trainen de eerste sporen na te laten. Ik voelde irritatie in mijn linkerenkel na het trainen. De fysio keek ernaar en voelde aan de enkel en constateerde een overbelasting van de pezen. Rust houden dus, voor een periode van 2 weken. Na die periode mocht ik van de fysio weer voorzichtig 2 km’s proberen te hardlopen.

Toen ging het mis!

Vol goede moed ging ik op pad. Eerst een rustige warming-up en dan van start. Ik weet nog steeds niet wat er precies gebeurde, maar na 500 meter voelde ik de enkel echter al opspelen. De enkel werd dik en pijnlijk. Als een manke liep ik de dagen daarna door het huis. Na een aantal weken rust besloot ik op 14 juni toch nog deel te nemen aan een pittige obstaclerun met de veelzeggende naam ‘Venlostormt’. Achteraf gezien behoorlijk onverstandig om met een overbelasting ruim 21km door Venlo te stormen. Ik heb zo nu en dan mijn eigenwijze momenten….Tijdens de race viel de pijn wel mee, maar de dagen erna liep ik met pijn. Dus toch weer na de fysio.

Bezoek aan de sportarts

De weken daarna hield ik rust en werd ik intensief door de fysio behandeld. Na een aantal behandelingen door de fysio trad er geen duidelijke verbetering op en werd een bezoek aan de sportarts voorgeschreven. Die kwam met het voelen aan de enkel/onderbeen en een röntgenfoto tot een snelle conclusie. Ik was het slachtoffer van een stressfractuur; een scheurtje in kuitbeen. Dat scheurtje heb ik opgelopen door overbelasting.

“Een stressfractuur ofwel vermoeidheidsbreuk ontstaat door herhaalde hoge belasting. De helft van de stressfracturen door sport komt voor in het scheen- en kuitbeen. Ook de voet en de heup zijn gevoelig voor stressfracturen. De klachten worden veroorzaakt door kleine haarscheurtjes in het botweefsel. Later in het proces kan dit leiden tot een echte breuk”.

De rest in geschiedenis en de Mud Master Marathon kan ik helaas op mijn buik schrijven.

Uiteraard komt mij kans volgend jaar wel weer en zijn er absoluut ergere dingen in het leven. Bovendien kom ik er sterker uit en ben ik straks nog meer gemotiveerd om die marathonafstand te volbrengen. Morgen zet ik mijn eerste voorzichtige stapjes naar een nieuwe uitdaging; de IronViking in mei 2016 (42km)

Overigens blijven mijn vrienden Jurre en Remco wel gewoon trainen voor aanstaande september. Ik zal er dan voor ze zijn, om ze dan voorzien van bidons, voeding en de nodige peptalk!

 Keep Strong!