Zoals jullie van me gewend zijn, had ik weer een wedstrijd. Deze keer een estafette in Borne, waarbij je met vier lopers elk een afstand loopt van 5,1 km. Mijn afstand dus! De sfeer is ontspannen en gezellig. Het is een kleine loop en de deelname is ook gratis. Toch is het allemaal goed geregeld met verkeersregelaars, afzettingen en een paar kleine activiteiten, zoals een springkussen en schminken voor de kinderen. Voor elke deelnemers was er een tasje met wat lekkers en voor de toeschouwers een kraam waar zij koffie, thee, snacks en broodjes konden lopen. Ik had er zin in!
Het leuke bij deze wedstrijd is dat de eerste kilometer van de route rondom de vijver is, dus je passeert hetzelfde punt waar je start. De toeschouwers kunnen je nog meerdere malen zien. Het betekent wel onverhard terrein met wat kleine hoogteverschillen. Hetzelfde geldt als je 5,1 km er bijna op zit. Dan loop je langs de start om hetzelfde rondje rondom de vijver te maken. Ongeveer 50 meter voor de start pakte je een stokje aan van een van de vrijwilligers. Deze gaf je bij de start door aan je teamgenoot. Ongeveer 30 meter na de start kon je de stokjes weer in een bak gooien, zodat je niet 5 km met een stokje vast hoefde te lopen. Je gaf van te voren de volgorde van de lopers aan. Deze mocht je niet meer wijzigen. Afgelopen jaar deed ik ook mee, met dezelfde lopers als dit jaar en onze teamnaam dit jaar was ‘Bross’. Ik vind het fijn een vast team te hebben, omdat je weet hoe de ander loopt en weet wat je kunt verwachten. Het zijn ook de lopers waarmee ik naar andere wedstrijden ga (mijn vriend, mijn tweelingzus en haar vriend). Afgelopen jaar liepen we 1 uur 32 minuten over 4x 5,1 km.
De eerste kilometer vond ik al zwaar. Het was erg warm, warmer dan ik had verwacht. Omdat je natuurlijk op je team wacht, stond je lang in de zon. Ik zweette al veel en mijn hartslag was hoger dan normaal. Daarna kon ik merken ik last kreeg van de warmte. Ik hoopte dat ik met maximaal een tempo van 4.20 min/km kon blijven lopen, maar ik zakte weg tot 4.30 min/km. Ik kon dit met moeite vasthouden. Je kwam al tussen kilometer 2 en 3 tussen de weilanden terecht. Het was een prachtige route, maar helaas zonder schaduw. Het korte bospad bracht wat verkoeling, maar liep niet zo lekker als ik had gehoopt vanwege de ongelijkmatige grond. Maar gelukkig kon ik de laatste kilometer weer onder de 4.30 lopen. Ook mijn teamleden hebben erg goed gelopen. Bij de laatste loper realiseerden we ons dat hij derde liep. Dat kwam als een verrassing. We zagen een andere lopen met een hoog tempo hem volgen, dus we gingen aan de andere kant van de finish staan om het aan te moedigen én te zeggen dat iemand hem op de hielen zat. Hij zette zich op de laatste paar honderd meter nog extra in om deze positie vast te houden. We zijn trots op een derde plaats geëindigd en gingen met een waardebon van een fietsenwinkel naar huis. Voor deze bonnen hebben we al een mooi doel: bidonhouders voor onze fietsen voor een andere teamloop over een afstand van een halve marathon (van de Boekelopers)! Wat onze eindtijd nu was, weet ik niet. Het was genieten én een derde plek.
Geef een reactie