The Big Train-ing Run (verslag)

Ik ben altijd op zoek naar leuke hardloopervaringen/events en het liefst ook net even wat anders dan normaal. Zo kwam ik via via bij Robbie the Runner terecht en zijn event: The Big Train-ing Run. Hij gaat van Enschede naar Nijverdal hardlopen en stopt op bijna alle tussengelegen stations. Ik stapte op deze ‘trein’ in Hengelo en liep mee tot Almelo. De afstand bedroeg ongeveer 16 km. Dit was natuurlijk een prima training voor mijn halve marathon in April. Deze loop kostte iets meer voorbereiding dan mijn andere trainingen of wedstrijden, want ik moest natuurlijk met de trein terug. Ik wilde niet te veel afkoelen en liep daarom met een rugtasje. De dag ervoor had ik een uurtje meegedaan met Bodybalance. Het resultaat was redelijk wat spierpijn, dus ik moest even kijken hoe het hardlopen ging. Ik had diezelfde dag ook nieuwe hardloopschoenen gekocht. Hetzelfde merk, maar dan de opvolger in een ander kleurtje. Mijn zooltjes waren wederom iets aangepast, omdat ik blaren bleef houden bij de lange afstanden. Dit werd op basis van mijn drukprofiel gedaan. Mijn kleine teentjes drukten niet hard genoeg op de zool (mijn overige tenen deden dit wel) en daardoor ontstond er wrijving. Ik heb nu een kleine verhoging onder het midden van mijn voet zitten die mijn kleine teentjes in de zool moeten drukken. Tijdens een oefenloopje in de winkel voelde het direct goed; ik voelde de verhoging niet eens. Dus ik besloot ook mijn schoenen alvast in de gaan lopen met die 16 km.

(korte video van The Big Train-ing Run)

Ik twijfelde nog over een gevuld flesje water, maar aangezien ik nog ging inlopen naar het station besloot ik na de loop een flesje water te kopen op het station (anders werd het iets te zwaar). Het inlopen was al 2,3 km. Samen met mijn tweelingzus en haar vriend liepen we naar het station. We liepen erg rustig, omdat we nog een heel eind moesten. Na 10 minuten wachten op het station kwam ‘onze trein’ eraan: een groepje van drie lopers waaronder Robbie. Na een leuke foto op station Hengelo en een warm onthaal gingen we op weg. Ons tempo lag tussen de 5.00 en 5.30 min/km. Het was erg gezellig en onderweg werd er over van alles en nog wat gepraat. We kwamen veel lopers tegen die ook op de zondagochtend hun ronde deden. We liepen het eerste gedeelte nog in de stad, maar zodra we station Borne gepasseerd waren liepen we in het buitengebied. Enkele stukken waren onverhard. We gingen kriskras door het landschap en zagen trein na trein langskomen. Hier nam ik voor de eerste keer een gelletje. Ik had al wat verhalen gehoord over hoe het zou smaken. Die verwachtingen werden waargemaakt: wat smaakt dat smerig! Het was destijds even zoeken naar een gluten- en lactosevrije gel, want deze waren niet in de hardloopwinkels te koop. Gelukkig kreeg ik een goede tip via een medewerker van StepOne in Borne. InnerMe is een merk met gegarandeerd gluten- en lactosevrije gels. Ik had InnerMe voor de zekerheid gemaild met mijn vraag, want ik wilde zeker weten dat de gels gluten- en lactosevrij waren. Hoewel ik de smaak verschrikkelijk vond (volgens mij zijn er veel lopers die dit ook hebben), kon ik er goed tegen. Na de training had ik geen last. Dit was erg prettig. Na mijn gelletje moesten we nog 8 km lopen. De tijd en de kilometers vlogen voorbij en voor ik het wist kwamen we bij Almelo de Riet (het station voor Almelo centraal). De laatste km gingen we iets sneller dan eerst. Ik vond het zwaar maar was zeer tevreden. Ik had weinig last van blaren omdat mijn zolen aangepast waren. Ik voelde het natuurlijk wel, want de blaar van mijn vorige training was nog niet helemaal weg. Ook werd er bij dit eindstation weer een foto gemaakt en stapten we onze trein (nu de echte!) in. In Hengelo moesten we overstappen op een ander treintje, zodat we dichter bij huis kwamen. Op het station zagen we dat deze trein niet reed! Het was natuurlijk zondag. We konden 30 minuten wachten of naar huis hardlopen. We kozen voor dit laatste, omdat we anders te veel zouden afkoelen. Thuis bleek dat ik totaal een halve marathon-afstand had gelopen. Ik was verbaasd, maar erg trots! Dit is mijn langste afstand tot nu toe. De vermoeidheid sloeg snel toe, maar ik was erg tevreden met deze leuke loop.

Lees ook:
Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.