De bankier

Als ex-voetballer (en man) komt het vaak voor dat ik in een hardloopwedstrijd nog een andere wedstrijd loop. Soms is mijn ego te groot, soms reageer ik emotioneel en soms wil ik gewoon niet na een bepaalde loper finishen.

De voetballer in mij
Als beginnend hardloper ontkom je er niet aan. Terwijl je loopt te zwoegen en de kilometers veel langer lijken dan op een training, wordt je voorbij gelopen door een man van in de 70. Met speels gemak rent hij je voorbij. Genietend van de omgeving, roepend naar een bekende langs de kant of kletsend met zijn hardloopmaatje. Hij lijkt het wel expres te doen. Om mij te sarren. En of het niet genoeg is wordt je ook nog voorbij gelopen door een stel keuvelende vrouwen. Alsof je stil staat. De volgende kilometers rennen er nog een kind, een man met een kinderwagen, een vrouw met een houten been en een stewardess op hakken met een koffer op wieltjes aan haar hand voorbij.

De voetballer in mij had al lang al meerdere malen zonder reden ‘scheids’ geroepen (dat helpt vaak in het voetbal), bij de vrouw met het houten been aan haar shirtje getrokken, de oudere man in zijn ballen geknepen, kopstoten uitgedeeld aan het groepje vrouwen, een wieltje van de kinderwagen kapot getrapt en de stewardess met een tackle genadeloos ‘onschadelijk’ gemaakt. Mind your step.

Ervaring opdoen
Langzaamaan ga je als hardloper wennen aan de mensen die je inhalen. Je leert te luisteren naar je lichaam, niet haastig te reageren op je omgeving en andere (soms gestoorde) hardlopers en daarmee leer je je eigen tempo te lopen. Geduld kenmerkt de ervaren hardloper.

Tijdens mijn laatste wedstrijd (10 km) kon ik, anders dan bij eerdere wedstrijden, meteen mijn eigen tempo vinden. Ik had het zo ingedeeld dat ik op gevoel bij kilometer 6 iets harder ging lopen en dan op het allerlaatst nog een forse sprint kon inzetten. Die sprint begon echter iets eerder dan ik in mijn hoofd had.

Inhalen
Het zal zo rond kilometer 7 zijn geweest dat ‘de voetballer’ in mij om de hoek kwam kijken. Ik concentreerde mij op mijn ademhaling en mijn tempo. Iemand achter mij riep tweemaal ‘naar rechts!’ Omdat ik naast andere lopers liep, in een smal straatje, kostte het mij een paar seconden alvorens ik achter de lopers naast mij kon gaan lopen. De hardloper achter me mopperde en zei vervolgens: ‘De volgende keer sneller aan de kant!’ Ik werd woedend maar riep nog enigszins beheerst: ‘Rustig aan, man. Ik haal je straks toch weer in’. De lopers om mij heen begonnen ook te mopperen op de man. De jongen naast mij knikte.

Ik kon hem gelukkig met gemak bijhouden. Op zo’n vijftien meter afstand hield ik hem in de gaten. Met nog zo’n 800 meter te gaan zette ik nog eens aan en begon ik aan een lange sprint. Toen ik bij de man aankwam, sprintte ik natuurlijk nog even wat sneller voorbij, terwijl ik naar hem keek. Hij zat op zijn limiet, merkte ik. Ik sprintte door en kon mijn sprint nog maar net volhouden tot aan de finish. Ondanks dit haast kinderachtige spel werd ik er blij van.

De rennende bankier
Later, bij het kijken naar de foto’s op internet, kwam ik hem weer tegen. Zo kwam ik ook zijn naam tegen in de uitslagen. Hij was alsnog drie minuten sneller, wat betekende dat hij ver achter mij was gestart. Hij hield er bij het begin van de wedstrijd dus al rekening mee dat hij geniet van inhalen en delegeren. Eén klikje verder op internet en er werd veel meer duidelijk. Hij is bankier. Hooggeplaatst ook. Bekende bank ook. Meneer de bankier.

Ik kreeg toch een beetje medelijden met de man. In de wedstrijd was hij slechts een nummer. Een hardloper, tussen duizenden anderen. Hij verzette zich tegen zijn status als ‘gewoon een hardloper’. Hij ging bankiertje spelen. Hij ging geloven dat hij meer is dan de andere hardlopers. Waarschijnlijk heeft hij geen moment doorgehad dat hij flinke weerstand kreeg van meerdere hardlopers. Dat is misschien ook wel zijn wereld. Beslissingen nemen die mensen niet leuk vinden, ten koste van anderen, en daar dan een hoop geld voor krijgen. Als bonus delegeert hij een paar keer per jaar hardlopers tijdens een wedstrijd.

En ik? Ik ben nog geen hardloper. En ik ben geen voetballer meer. Laten we zeggen dat ik onderweg ben. Rennend, dat wel.