Mijn strijd met de ‘kale’ berg (1)

“Voor hen die het zelf helaas niet meer kunnen”

Inleiding (wat en waarom)

01 juli, Ik lig op mijn bed en ben aan het piekeren, zal ik mijn plan door gaan zetten of zal ik het toch maar niet doen. Na een uur wikken en wegen neem ik het besluit, ja ik ga het doen.

Ik ga op 08 juni 2017 tijdens de 6^de editie van de Tour du ALS de beruchte Mt. Ventoux van alle 3 de kanten hardlopend bedwingen en dat op dezelfde dag. Ik schat in dat ik een uur of 10 klimmen nodig zal hebben om deze klus te gaan klaren. Ik heb me voorgenomen om alleen de beklimmingen te doen omdat de afdalingen in mijn ogen te link zijn met alle andere fietsende afdalers die met, soms, ruim 70 langs je heen scheuren. Ik zal dus alleen naar boven hardlopen en mij dan door een privé auto of een vervoermiddel van de organisatie naar de volgende start locatie laten brengen. Het geheel zal neerkomen op een totale klim van ruim 68 kilometer met in totaal 4400 hoogtemeters.

De Mt. Ventoux vaak ook de “kale berg” genoemd is vooral bekend van de Tour du France waarin hij al vaak een scherprechter is geweest. De berg is dan ook terecht opgenomen in een lijst van de 10 moeilijkste beklimmingen. De berg kent alleen maar stijging, heeft een warm, benauwd en stijl gedeelte in het bos waarna de laatste 5,5 km gestreden moet worden op het kale ‘maanlandschap’ van de berg waar het vrijwel altijd (stevig) waait.

Ik moet nog gaan bepalen in welke volgorde ik de beklimmingen zal gaan ondernemen maar in eerste instantie ben ik van plan om de navolgende volgorde aan te gaan houden:

1. Van Malaucéne naar de top: een beklimming van 21,0 km met een hoogteverschil van 1570 meter met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,5 % (max 10,5 %).

2. Van Bedoin naar de top: een beklimming van 21,5 km met een hoogteverschil van 1610 meter met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,5 % (max 11,5 %).

3. Van Sault naar de top: een beklimming van 26,0 km met een hoogteverschil van 1220 meter met een gemiddeld stijgingspercentage van 4,7 % (max 11,5 %).

Het een en ander zal ook afhankelijk zijn van de organisatie en hun wensen en/of richtlijnen.

Waarom ga ik eigenlijk deze strijd met de ‘reus van de Provence’ aan en dan ook nog eens drie keer. Op 6 mei 2015 kreeg mijn vrouw Margreet de diagnose ALS te horen. We wisten nog niet echt veel van deze ziekte af, alleen dat het een dodelijke spierziekte was waar tot nu toe nog niets aan is te doen. We zijn nu ruim een jaar verder en ik heb Margreet zien veranderen van een levenslustige, opgewekte en bezige bij in een aangeslagen door de ALS murw gemaakte vrouw die nagenoeg niet meer zelfstandig kan handelen of leven. Tijdens het verdiepen in de ziekte kwamen we in contact met de Tour du ALS die dit jaar voor de 5^de keer werd gehouden om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor onderzoek naar de oorzaak en de bestrijding van deze slopende en dodelijke ziekte. Ik was er ook al heel snel achter dat ik niet zou willen dat mijn dochters of kinderen van andere mensen, beter gezegd niemand nog deze ziekte krijgt omdat het zo’n oneerlijke strijd is waarvan het einde al reeds bij de 1^ste diagnose bekend is. Ik heb dit jaar deelgenomen samen met mijn dochter Amber en twee kennissen, waarvan ik de enige was die, samen met 11 andere deelnemers, hardlopend naar boven is gegaan. Ik heb tijdens deze deelname goed rondgekeken en kwam er al heel snel achter dat ik dit vaker moest doen om zoveel mogelijk geld bij elkaar te krijgen. Dus naast de sportieve uitdaging die het mijzelf bied wil ik gewoon zoveel mogelijk sponsorgeld ophalen voor onderzoek.

Dit jaar deden er trouwens ongeveer 12 hardlopers, 60 wandelaars en 350 wielrenners (waaronder een paar patiënten zelf) mee aan de Tour du ALS en samen hebben zij ongeveer €730.000,- bij elkaar gehaald. De wandelaars en hardlopers konden de berg 1 maal beklimmen vanuit Bedoin, terwijl de fietsers konden kiezen voor 1, 2 of 3 keer de beklimming aan te gaan.

In mijn volgende bijdrage zal ik in gaan op de deelname zelf en het hoe er naar toe werken.