Op zondag 11 september was de Singelloop in Enschede. Yes! Ik keek er lange tijd naar uit. Twee edities eerder stond ik er voor het eerst. Het was mijn allereerste, individuele wedstrijd van 3,2 km.
Mijn spullen legde ik een avond van te voren klaar. Dit doe ik meestal. Ik probeer dan een inschatting te maken van het weer en natuurlijk is het leuk om door je sportkleding te spitten. Ik heb laatst nieuwe setjes erbij gehaald, zodat ik na een hardloopsessie alweer moet wassen. Ik legde mijn zwarte hemdje klaar met een kort broekje, die in de opruiming had gekocht (3 halen, 1 betalen). Daarnaast droeg ik lage sokken, want compressiekousen leken me te enthousiast met dit weer. Ik had geen lange broek of jack mee, want het was de afgelopen dagen erg warm.
In de ochtend liep ik even buiten en ik vond het nog niet zo lekker. Het miezerde zelfs iets! Gelukkig hield het al vrij snel op. Nu had ik hoge verwachtingen van mezelf. Ik had gerichter getraind, ik ging ervoor. Ik was benieuwd hoe het ging, want de dag ervoor was ik nog bij de StepOne in Borne geweest voor een aanpassing aan mijn zolen. Mijn voet zakte verder door dan ik zou willen en een teennagel werd blauw. Mijn tweelingzus had soortgelijke klachten, maar liep er net iets te lang mee. Dus ik belde direct toen ik het merkte en kon de zaterdag voor de wedstrijd naar de winkel toe. De podoloog paste ter plekke mijn zolen aan en met een tevreden gevoel verliet ik de winkel. Daarnaast kreeg ik een dun inlegzooltje. Hij vertelde me dat het materiaal uitloopt naarmate je de schoenen langer hebt, waardoor je voet meer ruimte krijgt. Om dit te voorkomen (en daarmee ook mijn blauwe nagel en zere teen) deed hij een dun zooltje erin om de schoenen strakker om mijn voet te laten zitten. Het zat erg stevig. Het was even wennen, maar ’s avonds voelde ik al geen verschil meer. Het voelde goed.
Voor de start merkte ik al dat ik wat licht was in mijn hoofd. Ik was op tijd aanwezig, omdat ik samen met mijn runningpartners met de trein ging. Bij de start voelde ik het weer. Verdorie! Ik weet dat licht zijn in mijn hoofd geen goede dingen met me doen na een wedstrijd, maar ik hield mijn doel voor ogen: een tijd onder de 13.30 minuten. Er deden meer volwassenen mee dan vorig jaar en een paar zeer fanatieke jongen. Ik begon snel, zoals ik altijd doe en probeerde voor de groep te komen. Dat lukte me. Maar wat er na een halve kilometer (was het werkelijk een halve kilometer?) gebeurde… Ik wist het zelf niet. Ik was zo licht in mijn hoofd dat ik niet meer overeind kon blijven staan. Ik viel zo om. Ik probeerde op te staan, maar dat lukte niet. Toen trok iemand aan mijn arm. “Kom op, kom op,” zei ze tegen me. Daarna liep ze verder. Ik stond met moeite op en zette een paar stappen, maar ik was nog steeds licht in mijn hoofd. Het eerste was ik dacht: daar gaat mijn tijd. Ik ging even op de stoep staan en een agent kwam naar me toe om te vragen of ik EHBO nodig had. “Nee,” hoorde ik mezelf zeggen. “Ik moet finishen.” Daar ging ik weer en bedankte de loopster die me omhoog wilde helpen. Ik liep langzamer dan ik eigenlijk wilde, maar met mijn kiezen op elkaar liep ik verder. Ik werd nog op een moment licht in mijn hoofd en dacht: Deze keer niet. Ik liep stug door. Het was een lange 3,2 km.
Bij de finish zag ik dat mijn tijd boven de 14 minuten was. Ik voelde teleurstelling, maar was blij dat ik over de finish kwam. Na de finish zakte ik ook in elkaar kwam het lichte gevoel weer terug en ik zakte in elkaar. Het duurde enige tijd voordat ik weer kon. Ik was enorm teleurgesteld in mezelf. Mijn uiteindelijke tijd was 14.17 met een 5e plek bij de vrouwen/meisjes. Ik bedankte de loopster nog even in persoon voor haar actie. Sportief én het heeft ervoor gezorgd dat ik toch door bleef lopen. Maar dit was niet de loop waar ik zo naar toe leefde. Waar het mis was gegaan? Geen idee. Ik had vaker last gehad van een licht gevoel in mijn hoofd, meestal pas na de finish en niet tijdens. Ik was er niet van geschrokken. Naast schram op mijn voet en wat teleurstelling had ik er niets aan overgehouden. Ik weet dat ik niet altijd een goede wedstrijd kon lopen, maar dit voelde zuur. Maar goed, niets aan te doen. Maandagavond een rustige training en ik kijk weer uit naar de volgende wedstrijd!
Jammer! Zo te lezen is het iets met je bloeddruk of je ijzergehalte maar ik ben geen arts. Zou er toch eens naar late kijken.