Zonder tijd in Markenbinnen

Afgelopen zondag reed ik naar Markenbinnen, een dorpje in de polder Starnmeer, voor de 5 kilometer van de Markenbinnenrun. Op het uitdagende parcours deed ik het een keer helemaal anders.

Goede start
Alle voortekenen voor een snel en mooi rondje hardlopen waren aanwezig. Het was niet koud, de sfeer bij de start was gemoedelijk en vriendelijk, ik had mijn flitsende Spierfonds hardloopshirt aangetrokken en een goede warming-up kunnen doen. Ook niet onbelangrijk: ik had er zin in. Want deze keer ging ik het eens helemaal anders doen. Zonder sporthorloge. Zonder richttijd. Zonder duidelijke ambities. Gewoon lekker en snel lopen.

De beiden afstanden starten tegelijk, waardoor pas later duidelijk wordt wie welke afstand loopt. Na een kort stukje door het dorp lopen we het fietstunneltje onderdoor en gaan we richting een stuk grasland op een dijk. Al vrij snel bevind ik mij op positie drie. De regenbuitjes komen af en aan. Heerlijk! Op het stuk grasland, wat ontzettend hobbelig blijkt te zijn, pas ik mijn tempo aan. Het stuk eindigt met een klein, stijl klimmetje van stenen en zand. Hierna volgt er de splitsing. De twee lopers voor mij blijken de 14 kilometer te lopen, dus ik loop vooraan. Maar al snel hoor ik iemand achter mij dichterbij komen.

Tactiek
Ik kijk niet achterom, maar ga wat langzamer hardlopen. Ik dacht aan de tactiek van een opponent die tijdens een eerdere wedstrijd achter mij bleef lopen, om mij vervolgens op het laatst in te halen. Dat kan ik natuurlijk ook! Laat het tactische spel maar beginnen.

Een wat oudere man haalt mij in. Hij heeft een mooi, snel tempo te pakken en ik probeer hem te volgen. Ongeveer op de helft slaan we af en lopen we terug via een weg die parallel loopt. Hier kunnen we naar rechts kijken om te zien hoe groot onze voorsprong is. Die blijkt meer dan genoeg om niet meer te worden ingehaald.

Ik heb totaal geen idee of deze meneer nog een eindsprint in de benen heeft of dat hij op zijn max loopt. Ik weet in ieder geval dat ik nog wat energie over heb, doordat ik zijn gelijkmatige tempo goed kan volgen. Er gaan heel wat scenario’s door mij heen. Met nog een kilometer te gaan besluit ik dat ik pas vanaf het fietstunneltje (350 meter tot de finish) mijn eindsprint ga inzetten en niet eerder zal versnellen. Ik ga toch geen sprintje verliezen van zo’n ‘oude’ man? Toch twijfel ik. Echter, als ik nu zou gaan versnellen, kan ik mijzelf ‘opblazen’. En dan sta ik echt stil.

Nog steeds volg ik de man. Ik hoor hem een beetje kuchen. Is hij moe? Misschien pokert hij wel, zoals ze dat in het wielrennen ook wel doen. Een tactiek om mij eerder voorop te krijgen en te verrassen. Hij kijkt op zijn sporthorloge. Nee, hij wil gewoon zijn gelijkmatige tempo behouden en zo een mooie tijd neerzetten. We naderen het tunneltje. Dit kan toch niet meer mis gaan?

Op gevoel
Als we dalen om het tunneltje in te gaan, versnel ik. Ik vlieg voorbij de man en neem een scherpe bocht het tunneltje in. Dan een scherpe bocht het tunneltje uit. De fietser die de hardlopers begeleidt weet nog net op tijd te versnellen, zodat ik hem niet hoef in te halen. Ook in het dorp weet ik mijn versnelling te behouden, waardoor ik met een flinke voorsprong als eerste over de finish kom. Eerste! Twintig seconden later arriveert de man. Later zie ik dat mijn tijd 21:04 is. Bijna net zo snel als mijn vorige 5 kilometer, toen ik elke kilometer mijn tijd checkte en vooraf een richttijd had. Conclusie: op gevoel hardlopen levert een zelfde tijd op als op tijd. Mijn winst is niet alleen een eerste plek, maar ook de wetenschap dat ik nu op gevoel mijn snelste tijden kan hardlopen.

De Markenbinnenrun is een leuke loop, die naar mijn mening meer hardlopers verdient. Het pittoreske dorpje heeft genoeg zeer enthousiaste en vriendelijke vrijwilligers, van jong tot oud, wat de sfeer ten goede komt. Je vindt er het soort gemoedelijkheid waarbij de vrouw achter de bar van het dorpshuis vraagt of ze van de 1,80 voor een koek en koffie 2 euro mag maken, omdat er geen kleingeld meer is. En je je spullen gewoon nog onbewaakt kan achterlaten. Niet alleen de 5 kilometer kent een mooi en uitdagend parcours, zeker ook de 14 kilometer is een aanrader voor wie van het Hollandse polderlandschap houdt. Waarschijnlijk zal ik hier een keer terugkeren. Met of zonder sporthorloge.

Op 2 maart 2018 ga ik 50 kilometer hardlopen, van Den Helder naar Alkmaar. De Doei Dystrofie Loop. Om geld op te halen en aandacht te besteden aan deze groep spierziekten genaamd dystrofie. Meer info

Lees ook:

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.