↓ Download ons GRATIS e-book 'Hardlopen in 5 stappen'

Wie niet waagt,…

0

Zondag 8 oktober begon voor mij de voorbereiding op mijn 50 kilometer lange loop voor het goede doel (maart 2018) in de vorm van de Eilandspolderloop in De Rijp. Het was tevens een uitgelezen mogelijkheid om mijn persoonlijk record op de halve marathon te verbreken.

De dagen voor de wedstrijd had ik besloten om een tactiek toe te passen waarbij ik de tweede helft sneller zou gaan lopen. Ik had niet genoeg het vertrouwen om een vast tempo te lopen over de hele afstand. Mijn doel was uiteindelijk om 1:38:00 te lopen (PR 1:41:23). De eerste 10 kilometer zou ik volgens mijn plan in 48 minuten afwerken, om vervolgens te versnellen naar een tempo waarbij ik 10 kilometer in 45 minuten zou lopen. Een ambitieus plan, waarvan ik niet zeker wist of het voor mij haalbaar was.

De eerste kilometers zocht ik lopers die ongeveer een zelfde tempo liepen, zodat ik domweg zou kunnen volgen. Na ongeveer 3 kilometer ontstond een groepje van drie mannen inclusief mijzelf, even later nog aangevuld met een vrouw. Bij het 5 kilometer punt kwam ik er achter dat ik wat langzamer ging dan gepland. Ik besloot niet in paniek te raken en te vertrouwen op de versnelling in het tweede deel.

We vervolgden onze weg over prachtige wegen door de polder, waarbij je boven op de dijken een goed uitzicht had op de polders en de diverse dorpjes. Uiteindelijk bereikten we de 10 kilometer in precies 49 minuten. Na nog 500 meter achter het groepje aanhollen, versnelde ik licht. De anderen volgden niet. Een hardloper in de verte wilde ik tot mijn volgende ´slachtoffer´ maken. Al snel had ik de eerstvolgende hardloper ingehaald. Het tempo wist ik aardig vast te houden. Bij het dorpje West-Graftdijk stuitte ik op een grote, lange horde hardlopers die de 10 kilometer volbrachten. Mijn positie in ´het veld van de halve marathon´ was nu totaal onduidelijk. Het voordeel was wel dat de gezellige drukte enige afleiding bood.

Zo rond de 15 kilometer kreeg ik het een stuk lastiger. Mijn bovenbenen werden mijn vijanden. Ze haperden. Ik moest mijzelf constant pushen om een redelijk tempo vast te houden. Extra moeilijk werd het door de twee flinke heuvels die nog moesten worden ´beklommen´ voordat de laatste kilometer in zicht was. Ik was uitgeput en finishte, zo bleek later, met een tijd die 12 seconden sneller was dan mijn oude persoonlijke record. De versnelling in de tweede helft bleek ik uiteindelijk niet te kunnen volhouden.

Deze loop heeft mij een hoop geleerd. Mijn vrouw, en nu ook mijn voedingscoach, zag duidelijk een reden voor mijn verval (en mijn ziekte later die week): mijn voedingspatroon. Hier ga ik samen met mijn vrouw (dankjewel lieverd!) de komende tijd veel beter op letten. Zeker gezien de steeds dichterbij komende Doei Dystrofie Loop van 50 kilometer en de wedstrijden die hier aan vooraf gaan.

Reacties
Loading...