Stormloop Zandvoort (5 uur durende obstacle run)

Vandaag was het zover, de dag om 5 uur aaneengesloten zoveel mogelijk rondjes te maken tijdens Stormbaas een obstakelrun op het circuit van Zandvoort. Voor mij was dit een test en training voor The Iron Viking, die ik 23 mei ga lopen. Een obstakelrun van 42,2 km met 100 obstakels.

stormloop Marion Dekker

Net wakker …. en geen zin

Toen mijn wekker zo vroeg in de ochtend ging, had ik er nog weinig zin in en vroeg ik mij af, vind ik dit nou zo leuk. Na mijn haversmoutontbijt snel aangekleed, want ik zag dat ik alweer uitliep qua tijd. Iets te laat vertrokken, waardoor ik lichtelijk gestrest werd op weg naar Zandvoort. Ik dacht dat ik toch beter iets eerder had kunnen vertrekken. Aangekomen op het terrein auto neergezet en snel mijn startbewijs oftewel shirt gehaald, die natuurlijk net aan paste, beetje klein uitgevallen.

Bekende TDMM-ers

Toen alle bekenden opgezocht van TDMM etc…ons eten en drinken voor tijdens de loop naar de juiste plek gebracht na wat zoeken, wat ik overigens echt een top idee vond. Aangezien ik dan niet met een rugzak hoef te lopen, lijkt mij nou niet echt super lopen namelijk. Ik kwam Run Andrearun ook tegen, maar ik liep zo erg te stuiteren van de adrenaline en stress, hoe en waar en wat ik nog moest doen, dat een normaal gesprek ook niet echt ging. Mijn spullen toch maar in een kluisje gedaan, aangezien de parkeerplaats wel wat verder was als 100 mtr wat er gezegd was, en er nog weinig tijd was tot het startschot.

Warming upWarming-up Stormbazenvak!

Daarna gelijk door gerend naar het startvak…daar stonden ze hoor alle stormbazen…waarvan maar 7 bazinnen van de 90?! Het gevoel wat ik in de ochtend had, was allang verdwenen. De adrenaline gierde door mijn lichaam, ik was er klaar voor!! Nog even springen op de muziek, blijft leuk…en toen 3,2,1 en starten maar!

Start !!!

marion-startDe eerste ronde, ik moet altijd even inkomen met een run, een soort diesel. We moesten al vrij snel onder boomstammen door, zodat we gelijk nat waren. Ik rende op een gegeven moment met Michel en Tim, Ron liep verder achter met wat anderen. De obstakels vielen allemaal wel mee, het waren vooral de duinen op en neer en het mulle zand dat obstakels waren. De hoge muren, waren ook lastig, maar daar werd ik omhoog getrokken door een leuke jongen Haha. Daar had ik best wel een rondje mee willen rennen. Toen ik goed was opgewarmd, kon ik nog wel harder, maar had mij ingehouden. Wel zo leuk om met bekenden te blijven rennen. Hoewel ik wel een paar leuke jongens voor mij zag lopen (keuze was reuze), heb nog getwijfeld Haha..toch maar niet gedaan! Jammer dat het muddaten nog niet officieel is ingevoerd, dat de week ervoor was bedacht bij TDMM, en daar een aparte fb pagina voor is ontstaan. Eerste date daar het normaal is dat je iemand om een kontje vraagt..of vraagt aan iemand met zijn Camelbag in je mond te spuiten he Michel! Haha!

There we go!!

Het minst leuke obstakel…oftewel het obstakel wat ik het meest verschrikkelijk vind..The cage…met echt freezing water dit keer…was vrij lang en zorgde dus ook echt voor brainfreeze! Helemaal licht in het hoofd daarna. Maar goed na dit te hebben gehad, kon het niet veel erger meer. Ja we moesten nog een stuk zwemmen, wat ook aardig koud was, maar ook wel lekker. Ik moest gelijk denken aan mijn Triathlon 22 augustus, dat zwemmen moet nog even geoefend worden. Misschien toch nog een borstcrawl gaan leren of niet??

boomstammen

Na de eerste ronde van 7 km (1 uur) doorgegaan naar de tweede ronde van 5 km. Dit was een ronde met niet veel zware obstakels, alleen de Ierse tafel, die zou wel zwaar worden na meerdere rondes. We kwamen op een gegeven moment Ron, Jeroen en Johan en Job tegen. Gezellig!! Ik heb toen nog anderhalve ronde met de ocra vlag gelopen, had ik nou altijd al willen doen, gelukkig was de vlag niet zo zwaar. Na de tweede ronde mijn speciaal gebakken bananenbrood uitgedeeld en wat gedronken bij het eetpunt. We zaten op een tijd van 1h 40, met dit tempo, zouden we wel meer als 5 rondes kunnen rennen.

Bananenbrood!

Derde ronde en en gedeelte vierde ronde met vlag gelopen. Derde ronde begonnen de benen wel te verzuren, en had ik een dipje, maar moest nog wel zeker 2 rondes. Na deze ronde er een gelletje ingeknald en ik begon hier wel wat van op te knappen. De verzuring bleef, maar ik kon gewoon doorgaan. De 5 km ronde zag ik als een soort van opluchting elke keer, was niet zo zwaar. En daarna weer een gelletje erin geknald, voor het laatste of ene laatste rondje?? En ik voelde mij eigenlijk nog bijzonder goed, voor de afstand die we hadden afgelegd.

Survivors of The Battle…start van de laatste ronde..

Voor de meeste was dit het laatste rondje, nummer 5 voor de 30 km. Michel was al ergens achterop geraakt, herstellend van een enkelblessure, dus niet zo gek. Tijdens de vijfde ronde, liep ik uiteindelijk met Jeroen en Job. We moesten ook nog EHBO verlenen, bij een meisje, dat met haar rug op een punt was gevallen. Dit zag er niet goed uit. Toen de EHBO erbij kwam, gingen we door, zat onze taak erop.
Ik en Job de “idioten” hadden besloten een zesde ronde erachter aan te plakken, als de tijd het toeliet. En ja hoor we kwamen om 4.45 bij het eetpunt, einde van de ronde. We kwamen hier Jim nog tegen, zodat hij nog mijn bananenbrood kon proeven ala Jim stijl. Ik nam mijn laatste gelletje en magnesium tablet in. En knallen met die handel, wij wilden die 35 km halen. En de gedachte alleen al gaf ons nog net dat beetje energie om door te gaan, een euforisch gevoel, bijna een marathon te hebben gelopen. Onze grenzen te hebben verlegd, dat we zeker niet hadden gedacht aan het begin van deze dag. En al pratend en aftellend, kwamen er kilometers bij, en zagen we steeds minder mensen lopen. Waren wij de laatste of enige nog op het parcours. Laatste startgroep was om 14.30 gestart, en wij met onze laatste ronde. We haalden zelfs nog iemand in, die alleen maar aan het wandelen was. Wij renden gestaag door, het leek of we nog redelijk het tempo erin hadden zitten. Maar we hadden het wel zwaar hoor, geloof mij, pap in de benen. En toen kwam het zwaarste obstakel van het hele parcours, Ierse tafel, laatste explosieve kracht verbruikt. Maar er kwam een eind aan onze tocht, we waren er bijna.

laatste ronde

Na de monkeybars…bijna finishen

En we eindigden om 5 h 40… Ongeveer 45 minuten over de laatste 5 km gedaan…wat trager als normaal…maar dat is niet zo gek met deze afstand, duinen en obstakels! We made it!!! Uhhh neeh… We moesten nog naar het belangrijkste obstakel van het hele parcours en meest uitdagend! Monkeybars, ringen en een net! Alle energie en kracht was eruit..hoe dan?! Monkeybars ging goed, toen naar de ringen. Ik heb hier even vals gespeeld, door op de stro balen te staan..vanuit de ringen het net in! En ik hing in het net maar kwam niet vooruit, en wist niet hoe ik mijn voeten nog de lucht in zou krijgen?? Ik liet me vallen…SHIT! marion-laatste-hindernisIk was er klaar mee!! Nog 1 muur over en finishen!! Yeahhhh!!! En wat stond daar? Hottubes, daar wilden wij wel in! Schoenen uit en in de wacht. Ja een groep meiden die maar de 6 km hadden gelopen, lieten ons er niet eens ingaan na onze 6 rondes…beetje jammer…overal op het parcours werden de stormbazen voorgelaten en aangemoedigd. Dat trouwens echt kickuhh, werden we dat hier niet meer. Dat was een tegenvaller. Maar uiteindelijk was er plek en ook wij konden erin zitten. Heerlijk warm!! Daarna omgekleed, douche was koud, dus snel afgespoeld en klaar. Mezelf getrakteerd op inov 8 thalon 200, daar ook nog een hele geschiedenis vooraf is gegaan. Want zo makkelijk is dat niet, nieuwe schoenen kopen! Vervolgens kreeg ik door dat ik ergens op het spandoek hing op het terrein van Stormloop. Ik had mezelf niet zien hangen. Ik was 1 van de laatste op het terrein, werd nog net niet weggeveegd! Kan er geen genoeg van krijgen. Ook nog even met het ambulance personeel gepraat over het meisje die we hadden geholpen. En toen toch echt naar huis. Helaas was er ook nog een ongeluk, motorrijder onder de auto, wat een beetje een nare nasmaak gaf op zo’ n fantastische dag!!! Ik heb weer genoten met jullie!! See you next time in the Mud! En tot mijn volgende obstakelverslag!

#keeponsmiling#

Marion Dekker

 

 

 

Always smiling! That’s me!


Volg ons ook op Facebook & Instagram! Dan lees je als eerste de nieuwe artikelen.

Lees ook:

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.