“Kijk hem lopen dan!”, dolblij met een langzamere tijd

“Kijk hem lopen dan”, “rustig aan vriend, deze afstand heb je in tijden niet gelopen”. Die zinnen sprak ik afgelopen zondag in gedachte een paar keer uit. Om te begrijpen waarover dat ging, moeten we terug naar afgelopen zomer.

Hardlopen doe ik al een jaar of 15. Ondanks die ruime ervaring heb (hopelijk ‘had’) ik moeite met doseren. Naast het deelnemen aan normale hardloopwedstrijden, ben ik ook niet vies van een beetje modder en obstakels tijdens obstacleruns. Die laatste combi van hardlopen en hindernissen nemen is een fantastische uitdaging voor het hele lichaam, maar geeft ook een zwaardere belasting voor knieën en enkels.

Overbelasting kniebanden

In mei dit jaar liep ik naast de trainingsrondjes, meerdere obstacleruns en ‘normale’ hardloopwedstrijden. Achteraf gezien iets teveel van het goede. Toen tijdens de Urban Trail in Rotterdam een pijnscheut door mijn rechterknie ging, besefte ik dat een bezoek aan de fysio broodnodig was. Binnenkort hoop ik 45 jaar te worden. Hoewel het soms lastig is om toe te geven, worden gewrichten, pezen en spieren met de jaren toch kwetsbaarder. Ze hebben na een stevige belasting eenvoudig meer behoefte aan rust.  Tijdens mijn eerste bezoek aan de fysio, ergens in juli, sprak hij de legendarische woorden: “ik heb de wachtkamer regelmatig vol zitten met gasten zoals jij. Ze denken dat ze nog 20 jaar zijn en kunnen blijven gooien en smijten met hun lichaam”. Ik kon er wel om glimlachen. De beste man had natuurlijk gelijk. De diagnose: overbelaste kniebanden. Wat volgde was een wekelijkse behandeling, rust en na verloop van tijd oefeningen om de kracht en stabiliteit terug te brengen

Verplichte rust en weer voorzichtig beginnen

Die verplichte rust en het niet mogen hardlopen is volgens mij voor elke hardloper vreselijk. Als ik mijn wandelrondje met de hondje deed, keek ik jaloers naar de hardlopers die voorbij kwamen.

Een paar weken geleden liep ik tijdens een korte vakantie aan de kust de eerste voorzichtige meters. Daarna volgden afstanden van 5 km en uiteindelijk 7,5 km.

11 december 2016: De Bruggenloop

De Bruggenloop in Rotterdam deed ik eigenlijk elk jaar, maar zou 15km wel handig zijn voor een herstellende hardloper met max 7,5 km in de benen? Vast niet.  Bovendien had ik veel te weinig kilometers in de benen. Toch besloot ik deel te nemen. Ik zou DIRECT stoppen als ik iets in die voelde. Dat sprak ik met mezelf af.  Afgelopen zondag 11 december was het D-day. Op de dag zelf gierden de zenuwen door mijn lijf. Was dit wel zo verstandig. Wat als ik de boel weer zou overbelasten? Hoe staat het met mijn conditie? Allemaal vragen die mij behoorlijk onzeker maakte.

brugkaart2016_a8outl_700x572

Ik maakte een mooie playlist in Spotify en deed een korte warming-up. Ik besloot rustig van start te gaan en wel te zien wat er zou gebeuren. Samen met 12.000 anderen liep ik de prachtige route van de Kuip, over de Erasmusbrug, langs de Maasboulevard, langs de Mariniers bij de Van Gendt kazerne en over de van Brienenoordbrug weer terug naar de finish bij de Kuip. De eerste kilometers liep ik lekker en genoot van de omgeving. Op het 7km punt voelde ik me nog steeds prima. De beentjes deden het nog prima en bovenal had ik geen last van mij knie(banden). De van Brienenoordbrug was even pittig. Toen ik eenmaal het 12km-punt passeerde begon ik steeds blijer te worden. De bovenbenen begonnen een beetje te verzuren, maar verder ging het prima. Toen zei ik tegen mezelf:  “Kijk hem lopen dan” en toen ik wilde versnellen:  “rustig aan vriend, deze afstand heb je in tijden niet gelopen”. Met gebalde vuisten ging ik over de finish.

Geen pijn, maar louter plezier. Ik had het geflikt! Dat mijn eindtijd (slechts) 2 minuten langzamer was dan vorig jaar maakte me geen bal uit.

img_4265

Lees ook:

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.