Brandwonden Rescue Run 2 mei 2015

Brandwonden Rescu Run

Zaterdagochtend rond 8.30 vertrokken, op een uur rijden gerekend naar Crailo. De A1 was afgesloten voor een deel, dat had ik niet ingecalculeerd. Gelukkig was het een klein stukje omrijden. En was het ook nog een mooie route, echt ‘t Gooi, langs het water met golfbanen en luxe appartementen met uitzicht op het water. Erg luxe allemaal. Daarna weer de snelweg op en na even zoeken, had ik het gevonden. Je moet het net even weten waar het zit.

Aangekomen op het terrein, werd ik gelijk herkend. Of ik mijn zusterpakje weer aan zou trekken (vorig jaar aan gehad). Maar die had ik nu niet mee, volgend jaar weer. Nu ging ik voor eenheid van tenue, met mijn collega’ s van het brandwondencentrum.

 Buddy systeem
Buddy systeem

Met mijn collega’s voor de start!met mijn collega's voor de start
Met mijn collega’s voor de start!met mijn collega’s voor de start

 

 

 Ronde 1

Ook wel eens gezellig om met hun een rondje mee te rennen, in plaats van gelijk vol gas! Goed voor het groepsgevoel!! Elkaar helpen over obstakels, leuk idee voor teambuilding!

En gezellig was het, zo gezellig dat we verdwaalden en plotseling op het kids run parcours liepen. Het was ook verdacht stil, waren we dan toch verkeerd gelopen..Maar dat lag toch zeker niet aan ons?? We waren gewoon de verkeerde kant op gestuurd denk..en de rood-witte linten waren ook niet echt duidelijk. We waren al vrij snel bij de finish, maar zochten nog naar de juiste route, maar die route was ver te zoeken. Utopia terrein ook nog gemist, dat je natuurlijk niet wilt missen, gelukkig mocht ik nog een paar rondes hierna. De hindernisbaan kwam mij erg bekend voor, niet gek voor mij als oud-militair. Ik voelde mij hier dus gelijk als een vis in het water. Heerlijk om weer even stuk vertrouwd hindernisbaan parcours te lopen. Wel wat gedateerd, maar dat zien we door de vingers. Verder leek het parcours gedeeltelijk op vorig jaar, hier en daar aanpassingen en verbeteringen. De Rioolbuis waar het vorig jaar erg donker was en mensen zomaar in een afgrond vielen, kon nu niet meer fout gaan. Aangezien er een luik was opengezet en je nu dus genoeg licht had, om te zien wat er op je pad kwam. Goed verbeterpunt. Verder waren er meerdere waterbakken, tijgeren onder een lint of net door, over een boomstam lopen in plaats van in het water springen.

Boomstam yell!
Boomstam yell!

Vorig jaar moest je er inspringen, dit was dus voor de meeste een meevaller, want in een bak met koud water springen is niet de favoriet van velen. Onze groep was ook uit elkaar geraakt. Er waren collega’s sneller of minder snel en die het parcours wel goed lopen in tegenstelling tot ons. Voor iedereen toch diep respect, ook degene die dit nooit doen, die weten toch de obstakels te trotseren en doen hun best voor het goede doel. En uiteindelijk doe je dit ook voor de lol natuurlijk! Ik geniet nog steeds van dit soort obstakelruns, dat is belangrijker als de snelheid. Een praatje maken met de vrijwilligers hier en daar hoort er ook bij!

We waren bijna een uur bezig uiteindelijk, waarschijnlijk toch bijna 6 kilometers gemaakt. Maar omdat mijn collega’s het Utopiaterrein nog wilden zien, liepen ze nog een stuk mee bij de tweede ronde.

 

Don’t cry Run
Don’t cry Run

Ronde 2

Deel met collega’s gerend totdat zij af sloegen naar Utopia, ik ging door, en zag waar ik de ronde ervoor fout was gegaan. Nu ging ik goed. We waren volgens mij de verkeerde kant opgestuurd door een vrijwilliger. We moesten de berg op na de rioolbuis met het luik, in plaats van rechtsaf. Ik liep een deel alleen en kwam later een jongen tegen uit Uden, die kwam voor maar 6 km?? Zonde om maar 1 rondje te komen rennen, denk ik dan. Je bent meer aan het reizen als rennen in zijn geval. Later kwam ik nog een gozer tegen in een roze pak, die werd aangemoedigd door zijn vrienden. En die het grappig vonden dat ik voor hun vriend liep. En met weinig moeite een muur opkwam, met een opening erin. En ik hoorde ze zeggen “zo zo”, ik dacht ik zal ze eens even een “poepie” laten ruiken. Ze hadden beter ook mee kunnen doen, in plaats vanaf de zijlijn mee te staan brullen. Maar dat is mijn mening. Dit was een redelijke snelle ronde, 45 minuten. Zag mijn collega’ s bij de finish staan, ik nam een slokje drinken en ging verder.

Ronde 3

En door!!! Iedereen verklaart mij voor gek, maar ik ga juist lekker! Het was alleen wel erg opvallend rustig tijdens het rennen. Op het Utopiaterrein zag ik allemaal oranje shirtjes bij de banden. En wie zag ik daar, een man uit Rotterdam, waar ik vorig jaar mee had gerend. Wat leuk! Met hem zat ik toen nog in de Utopia schommel en we hadden nog een dansje gewaagd om op tv te komen. Maar dat mocht niet baten. Misschien dat ik nu wel op tv kom, met mijn normale kleding en gedrag. Na het Utopia terrein, werd ik achternagezeten door twee jongens, die ik wilde voorblijven uiteraard. Dus ik als een speer ervandoor op mijn step. Maar ze kwamen achter mij aan, kijk haar gaan hoorde ik. Ik maakte nog even snel een babbel met de vrouw die er stond, want iedereen kende mij wel na zoveel rondjes. En ik ging door, ik had er een tandje bij gezet. Ik voelde de jongens steeds dichterbij komen. En toen liepen ze naast mij. En vervolgens liep ik met ze mee, ze hadden het tempo er goed inzitten. Maar dat kon ook niet anders het was hun eerste ronde en mijn derde. Ik probeerde ze bij te houden en raakte in gesprek. Ze werden mijn hazen, zo hard had ik mijn rondes nog niet gerend. Maar ik mocht ze niet kwijtraken. Gelukkig vertraagden ze bij de obstakels. En toch leuk dat ik als enige van hun, dan wel alleen het muurtje op redde met een aanloopje. Dat geeft toch wel weer een kick!

Plons!
Plons!

Ronde 4

Ik moet zeggen met het tempo dat we liepen, mijn benen begonnen te verzuren. Maar niet zo gek ook, ik had al 18 kilometers in de benen. En ik had besloten dat dit mijn laatste rondje werd samen met mijn nieuwe “vrienden”. Die nog maar beginners waren met obstakelruns, aldus wat ze tegen mij zeiden. Ze liepen pas sinds kort deze runs, maar ik zei dat ze toch wel verdomd snel liepen. De muren werden lastiger, de rioolbuizen en kruiptunnels met overal stenen op de grond, werden steeds vervelender. Maar aangezien het water verder meeviel tijdens deze run. Had ik al besloten om de bak met water en kikkerdril, in plaats van de boomstam te gebruiken gewoon in het water te springen. Ik kreeg 1 van de twee jongens ook mee, de andere verklaarde ons voor gek Haha. Nu dus echt zeiknat, maar dat hoort er toch wel een beetje bij!!

Het was tenslotte mooi weer, zonnetje erbij! En we gingen door. Op het Utopiaterrein had ik onderhand ook met de meeste bewoners gesproken, aangezien ik er voor de derde keer langs kwam. Hierdoor moesten de jongens even op mij wachten, ja dat praten vertraagd nogal. Dus konden ze met ze alle toekijken, hoe ik met een zak van 20 kilo liep. Misschien kom ik dit keer wel op tv? Zonder dat ik me uitgesloofd heb. Vorig jaar had ik een speciaal zusterpakje aangeschaft en sprong ik voor alle camara’s, maar was er gewoon uitgeknipt denk. Overigens was het een leuk opgezet parcours bij Utopia! Ik had hier nog de meeste uitdaging. Evenwichtsbalken, tijgeren, over balken heen, zwaaien aan een ijzeren buis en opgevangen worden door Joey! Touwklimmen tegen een muur, apehang, aangemoedigd worden door Ivan. Die ervan stond te kijken hoe ik de obstakels nam. Zwaaien als Tarzan in touwen en de overkant halen en ook nog mijn favoriet de monkeybars. Mijn complimenten aan de Utopia bewoners. Erg leuk! Met Nicole nog even gesproken over defensie, er komt een kledinglijn voor vrouwelijke veteranen. Aangezien ze anders nergens aan te herkennen zijn. En Giorgo herkende me nog van vorig jaar, dat ik nasi met hem en mijn moeder had gegeten. Volgend jaar wilt hij met mij mee gaan rennen, aangezien hij denkt dan uit Utopia te zijn. Maar mijn hazen gingen ervandoor, dus moest een eind aan mijn gesprek maken. Ik weer versnellen om ze bij te houden. En ja hoor we gingen samen verder. Ik lulde teveel volgens hun. Dat heb ik nou nog nooit iemand horen zeggen. Of toch wel?! Ik kon ze steeds minder goed bijhouden, maar bij de obstakels en het kruipen door het huis, was ik weer bij. Nog een laatste keer het hoge muurtje, en dat ging zelfs nog. Alle medewerkers bij het parcours moedigden ons aan, en ze wisten allemaal dat het mijn vierde ronde was, en daar hadden ze respect voor. En 1 van hun had zelfs de tijd op genomen, hoelang we over een ronde deden. Laatste was 40 minuten, ik wist wel dat we snel gingen. Niet slecht. Laatste twee rondjes binnen anderhalf uur in ieder geval.
Bij de finish aangekomen, wilde ik van het leukste obstakel afglijden, dat deel was van de kidsrun. Een opblaasglijbaan! En daar ging ik, schoenen uit en tussen de kinderen omhoog klauteren, om vervolgens naar beneden te glijden. Nu was het compleet. Zeker dat ik 30 augustus naar het luchtkussen festival ga!

Check!!
Check!!

Even afgespoeld onder de brandweerslang en toen mijn medaille gehaald. Samen met mijn hazen wat gedronken en bananencake uitgedeeld. Nog een bekende tegengekomen van 13 jaar geleden, daar ik mee in de Voeding opleiding zat. Heel grappig. En mij nog opgegeven als 50ste collectant voor de brandwondenstichting, zodat ik aan het eind van het jaar even langs wat huizen ga lopen voor het goede doel. Want hoe fijn is het als iedereen lekker in zijn vel zit en goed kan bewegen!! De opbrengsten worden gebruikt voor aquatraining voor mensen met brandwonden, ze hebben daar veel baat bij. Ik weet als geen ander hoe belangrijk het is om te kunnen bewegen!! En ik zou ook niet zonder kunnen!! Maar dit is niet voor iedereen vanzelfsprekend! Dus steun dit goede doel!!
Toen heerlijk een warme douche gepakt en zoals gewoonlijk was ik 1 van de laatste op het terrein. Bij de auto kwam ik mijn hazen nog tegen, die nog ergens wat wilde drinken, maar ik ging lekker naar huis. Het was me het dagje wel weer, vroeg eruit en een late dienst gedraaid de dag ervoor. Nu heerlijk bijkomen! Dit was weer een goede training van 24 km, heb genoeg kilometers in de benen zitten! En kan mij verder gaan voorbereiden op The Iron Viking 23 mei in Spaarnwoude!! De uitdaging van deze maand!! Ik houd jullie op de hoogte!! Tot het volgende verslag!!

Lees ook:

Laat een reactie achter

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.